Bir Kimlikte Başlayan, Sessizlikte Biten Hikâye

‘Sen kendini küçük bir cisim sanırsın, hâlbuki en büyük âlem sende gizlidir.’

İbnü’l-Arabî

Bir kimlik kartıyla başlayan hayat, bir sessizlikle sona erer. Ama geride bırakılan izler hep kalır.

Bir çocuk dünyaya geldiğinde, ailesinin kalbi heyecanla çarpar.

Nüfus müdürlüğüne gidilir, bebeğin adı kayda geçer, ilk kimlik kartı alınır.

Bu sadece bir resmî işlem değil; Evrene “İşte buradayız!” diye atılan ilk güçlü sestir.

Kimlik kartı, bir varoluşun en somut tanığıdır.

Eskiden kimlik belgeleri kart değil, cüzdan biçimindeydi.

Benimki, doğduktan iki yıl sonra çıkarılmış.

Bu belgeler kuru birer kâğıt parçası değil; Geçmişi, geleceği ve aidiyeti barındıran derin birer semboldür.

Bir anne ya da baba için çocuğunun kimliğini almak, onu dünyaya tanıtmaktır.

Yıllar geçer, çocuk büyür…

Bir gün anne ya da babasını kaybettiğinde, bu kez evlat nüfus müdürlüğüne gider.

Bu defa ise bir sonun kaydını sildirmek içindir o ziyaret.

Çok sevdiğim bir arkadaşım, Sevinç Çelebi, annesini kaybettikten sonra yaptığı bu işlem sırasında içinden bir şeylerin sarsıldığını hissetmişti.

Kalbindekilerini ağlayarak anlattı.

O an, annesinin bir zamanlar onun için geldiği yerde, şimdi kendisinin annesinin kaydını sildirmek için bulunduğunu fark etmişti.

Bu, garip, hüzünlü ve tarifsiz bir andı.

Hayatın ne kadar kırılgan ve derin olduğunu, ancak böyle anlarda fark ederiz.

Başlangıçlar ve sonlar birbirinden ayrı değil; Birbirini tamamlayan iki yan gibidir.

Belki de bu yüzden, isimsizler kolektifinin o derin sözü yankılanır içimizde:
‘Sondan başlar her şey.’

Biz insanlar, başlangıçlarla sonların arasında sıkışmış yolcularız.

Resmî kayıtlarda isimler gelir gider; ama yüreklerdeki izler, hatıralar ve yaşanmışlıklar silinmez.

Hayat, sadece belgelerle değil; kalbimize yazdığımız hikâyelerle anlam kazanır.

Her kayboluşta, her vedada yeni bir anlam gizlidir.

İçimize döndüğümüzde, başlangıcın bir sona; sonun da yeni bir başlangıca açılan bir kapı olduğunu hissederiz.

Nüfus müdürlüğündeki o soğuk işlemin ardında, insanın en sıcak ve en kırılgan hâli saklıdır.

Kaybetmek acıtır, ama kaybettiklerimizle birlikte var olmaktır aynı zamanda.

Ve belki de en güzel gerçek budur: Kalemle yazılan her şey silinebilir, ama kalbimize kazınan sevgi, anılar ve varoluşun özü asla silinmez.

O izler, bizim gerçek kimliğimizdir.