Perdenin Ardındaki Hakikat

İnsanı en derinden mutlu eden şeylerden biri, bir başkasının yüzünde bir tebessüm oluşturabilmektir.

Hele ki o tebessüm bir anneye aitse, kalbini ayrı bir mutluluk sarar...

Öze doğru çıktığımız yolculukta evet, önce ‘ben’ ile başlarız.

Kendimizi tanımaya, anlamaya, olgunlaştırmaya çalışırız.

Ama bu yolculukta asıl eşiği ‘sen’, diyebildiğimizde geçeriz.

‘Sen’ sadece bir insan değildir; tüm varlığı, doğayı, ihtiyaç sahibini, hatta tanımadığımız bir canlıyı bile kapsar.

Çünkü bu evrende her şey birbiriyle bağlıdır. Ayrı gibi görünen perdelerin ardında aslında hepimiz aynı hakikatin parçalarıyız.

Geçtiğimiz günlerde yaşlı annemi ziyarete gittim.

Başka bir şehirde yaşıyor ve artık yaşı ilerlediğinden ev işlerine destek olmak bana düşüyor.

Her gidişimde, onun dünyasına küçük bir dokunuşta bulunmak bana da iyi geliyor.

Bu sefer, evindeki perdelerden bazılarını değiştirdim.

Gül renkli perdeler… Belki ilk bakışta sadece bir kumaş değişimiydi bu.

Ama onun yüzündeki ışığı gördüğümde, anladım ki; bazen bir perde sadece bir pencereyi örtmez.

O perde, bir ömrün yorgunluklarını, bir kalbin duygularını, bir evin sessizliğini sarar.

Ve onu değiştirince yalnızca pencereye değil, ruhun içine de yeni bir ışık süzülür.

Perde, kadim sembollerde hakikatin üzerini örten bir sınırdır.

Görünenle görünmeyen, dünya ile mana, zihin ile kalp arasındaki engeldir.

O perdeyi aralamak isteriz.

Ve bazen en sade eylemler bir perdeyi değiştirmek gibi aslında içsel bir perdeyi kaldırmak olabilir.

Geçmişin, yorgunluğun, yalnızlığın üstünü örten örtü aralandığında, içeriye hem ışık hem de huzur dolar.

Annemin evindeki o küçük değişim, onun kalbinde büyük bir yankı buldu.

O gül renginin sıcaklığı, sanki geçmişin derinliklerinden bir hatırayı okşadı.

Bir anda evin havası değişti, gözleri parladı.

İnsan, yalnızca kendi için yaşamamalı.

Bazen bir annenin kalbini ısıtmalı, bazen bir dostun omzuna omuz vermeli, bazen de hiç tanımadığı birinin yükünü hafifletmeli. ‘Ben’den ‘sen’e geçebilmek…

Sevgiyle yapılan her eylem, hakikatin üzerindeki perdeyi biraz daha aralar.

Belki sadece bir pencere değişir gibi görünür, ama aslında bir ruhun karanlığı aydınlanır.

Bugün birine ‘sen’ diyebildiysen, onun gönlünde bir tebessüm oluşturabildiysen, ne mutlu sana.

Çünkü belki de hakikat, en çok bu sade anlarda görünüyordur.

O hâlde, küçük dokunuşları önemseyelim.
Perdeler gibi, kalpleri de değiştirmeyi öğrenelim.

Çünkü bazen yalnızca bir perde değil, bir hayatın yönü değişir...