Su akmaya devam ediyordu…

Geçen gün bir oto yıkamacıdaydım.

Arabam yıkanıyor, ben kenarda bekliyordum.

Her şey sıradandı.

Hatta fazlasıyla sıradan.

Derken mahallede herkesin “deli” dediği biri geldi.

Etrafa baktı, bir süre durdu…

Sonra yüksek sesle sordu:

“Ne olacak bu dünyanın hâli?”

Kimse cevap vermedi.

Bu tür sorular genelde cevapsız kalır zaten.

Bir süre sonra çekip gitti.

Ardından arabamı yıkayan adam elindeki bezi sıktı.

Başını kaldırmadan konuştu:

“Ben hep aynı duayı ettim… Kimsenin yanında küçük düşmeyeyim diye. Ama yine de düştüm. Şimdi sadece unutmak istiyorum. İyi olanı da, kötü olanı da…”

Konuşurken gözlerine baktım.

Orada değildi.

Sanki başka bir yerde, başka bir zamanda kalmış gibiydi.

Su akmaya devam ediyordu.

Hiçbir cümle onun ritmini bozamıyordu.

Adamın elleri kırmızıydı…

Soğuktan mı, yorgunluktan mı, yoksa hayattan mı; ayırt edemedim.

Aynı sabah, aynı yerde iki farklı insan…

Biri sorusunu sokağa bırakıp gidiyor,

diğeri içindekileri bir duaya sığdırmaya çalışıyor.

İkisi de bir şey arıyor aslında.

Bir cevap, bir anlam, belki sadece biraz anlaşılmak…

“Deli” denilen adamın sorusu basit değildi.

Belki de bu yüzden cevapsız kaldı.

Cevap olmadığı için değil,

sorunun ağırlığı fazla olduğu için.

O sabah çok şey söylenmedi.

Belki de en çok o yüzden çok şey anlatıldı.

Arabam yıkandı.

Teşekkür ettim, ayrıldım.

Ama aklımda kalan tek şey şuydu:

Su akmaya devam ediyordu…

Ve hayat,

biz ne yaşarsak yaşayalım,

hiç durmadan akmaya devam ediyor.