Emin Alper’in “Kurtuluş”u Berlinale’de

Emin Alper’in “Kurak Günler”ini Cannes Film Festival’de izlediğimde yönetmenin sinemasına hayran kalmıştım. Bu kez 76. Berlin International Film Festival ana yarışmasında yer alan yeni filmi “Kurtuluş”un basın gösterimindeydim.

Film, güçlü bir dram.

Hikâye, Türk dağlarının yükseklerinde, izole bir Kürt köyünde geçiyor. Sürgündeki köylülerin geri dönüşü, onlarca yıllık bir toprak meselesini yeniden alevlendiriyor. Yıllardır bastırılmış öfke yüzeye çıkarken, yerel liderin kardeşi gördüğü rahatsız edici vizyonları ilahi bir mesaj olarak yorumluyor ve ağabeyinin liderliğine meydan okumaya başlıyor.

Böylece dini inançlar, güç mücadelesi, korku ve hırs iç içe geçiyor. Yanlış bilgiler, kulaktan kulağa büyüyen söylentiler ve bitmeyen iktidar arzusu köyü adım adım bir felakete sürüklüyor.

Aslında izlediğimiz sadece bir köy hikâyesi.

Ama o köy, çok daha büyük bir gerçeğin metaforu gibi.

Karşı köyün tavrı net değil; fakat Mesut’un köyüne karşı sessiz bir savaş hâli var. Ferit’in şeyh olduğu yapıyla Mesut’un iktidar hırsı çarpıştıkça, gerilim yükseliyor. Bu çatışma yalnız iki lideri değil, iki köyün kaderini de belirliyor.

Filmin temposu seyirciyi yormuyor; aksine adım adım yükselerek sizi perdeye kilitliyor. Dağların sert coğrafyası, yalnızlık hissi ve mistik atmosfer görsel olarak da çok etkileyici.

Oyunculuklar ise dikkat çekici. Caner Cindoruk, Feyyaz Duman, Berkay Ateş ve Naz Göktan performanslarıyla hikâyenin yükünü başarıyla taşıyor.

Basın toplantısında Caner Cindoruk’a oyunculuk süreci sorulduğunda şu yanıtı verdi:

“Bu filmi bir tiyatro oyunu gibi çok çalıştık. Sete çıktığımızda zorlanmadık.”

Filmde erkek egemen bir yapı görünür olsa da, kadınların görünmeyen etkisi hissediliyor. Yönetmen bunu doğrudan değil, alt metinle anlatmayı tercih etmiş.

“Kurtuluş”, sadece bir güç hikâyesi değil; inançla hırs arasındaki ince çizgiyi anlatan bir film.

Bana kalırsa Berlinale’de şansı var.

İyi seyirler.