Siz hiç kayboldunuz mu, ezbere bildiğiniz şehrin sokaklarında...

İnsan bazen ezbere bildiğini düşündüğü sokaklarda kaybeder kendini.

Sabah çalan telefon alarmıyla atıyorum kendimi dışarıya.

Serpil ile bir gün önceden kararlaştırdık yürüyüş yapmayı.

Ramazan ayının bize hediyesi, göbek yağlarını eritebilmek, kış boyunca tembelleşen kaslarımızı harekete geçirebilmek, azıcık form tutmak, çokça sağlıklı olmak niyetimiz.

Uzun zamandır bu niyetteyiz de.... Her gün bir bahanemiz var yürümemek için. Bugün pek kararlıyız, bizden önce giden göbekleri eritmeye...

Evden çıkıyoruz, hava günümüze güzellik katmak istercesine, sımsıcak güneşi seriyor sokağın her köşesine.

Soğuk kış güneşi, yağmurlu, sisli havalar bana göre değil. Güneş tüm parlaklığı ile ısıtmalı attığım  her adımda yeryüzünü. İşte böyle bir gün. Temenyeri üzerinden, Maksem, Pınarbaşı güzergahında yürüyeceğiz bu günkü rotamızı. Üstelik çok ama çok uzun süredir gitmedim Pınarbaşı'na. Oysa çocukluğumun en güzel bahçelerinde anılarla yüklü bir masaldır benim için.

Sohbet ede ede Pınarbaşı'na geliyoruz.

Serpil "Parkın içinden mi geçelim, dönelim mi" diye soruyor. "Hazır buraya kadar gelmişken yorulmadıysan Zindankapı'ya gitmek istiyorum" diyorum hiç aklımda yokken.. 

"Tamam" diyor. Çocuksu bir sevinç, mutluluk kaplıyor içimi. Önce Pınarbaşı Camii’nin karşısında bir dönem teyzemin kiracısı olduğu konağın önünden geçiyoruz. Anılar denizinden ilk fırlayan "Tony" oluyor. Bu konağın en sevimli kahramanıdır "Tony". Her sabah babamın jilemin ceplerine koyduğu akide şekerlerini ilk gören, fark eden, benimle kavuşmanın keyfiyle mi, akidelere ortak olmanın mutluluğuyla mı, hızla koşarak gelen "Tony" oyun arkadaşım, şeker ortağım sevimli bir köpektir. Konağın önünden geçerken "Tony"nin dost sevgisi geçiyor gözlerimden.

Bir zamanlar Bursa'nin henüz "Yeşil" şehirken, Pınarbaşı'ndan gürül gürül akan kaynak suyundan eser yok şimdilerde.

Şehir eskimemişken eskiden, dağ yoluyla Zindankapi'nın kesiştiği noktada ekmek fırını yaşlı ve vakur haliyle direniyor zamana.

Ahhh çocukluk..

Halâ taze ekmek kokusu burnumun direğini sızlatmayı beceriyor. İpekçilik'te ki apartmanda sabah kahvaltısına aldığım ekmeğin kopardığımda çıtır çıtır gelen sesi, lezzeti düşüyor aklıma. Şimdiki çocuklar ekmek aldıklarında o taze ekmeğin baştan çıkaran lezzetine yenik düşüyorlar mi bilmiyorum. Ama o yıllarda taze ekmek demek, kenarından koparılan ve asla sofraya bütün olarak gelemeyen somun demekti benim için.

Zindankapı' ya geldiğimizde o yıkık harabe halinden eser kalmayan başarılı bir restorasyon geçirmiş kale karşılıyor bizi.

İki kanatlı kale kapısından girdiğimizde bir sanatçının tamamen metal aksamları toplayıp bir yeniçeri askerine dönüştürdüğü heykel karşılıyor bizi. Kocaman bir avluda yürüyoruz. Surların üzerinde gezen ilk okul öğrencilerinin öğrenmeye, keşfetmeye hevesli gülümseyen çehrelerini kopyalayarak giriyoruz müzeye.

Büyük bir şaşkınlık benimkisi.

Çocukluğumun masalsılığı , bugünün gerçekçiliği ile iç içe geçmiş raks ediyor. Teyzemin anlattığı Zindankapi hikâyesinin gerçekliği var karşımda.

Birden çocuk Nazan duraksıyor, belli ki bir şey ürkütüyor onu, çaktırmadan el ele tutuşuyoruz. Teyzemin anlattığı kanlı kuyu var önümde. Gerçekle hayal, endişe ile şaşkınlık var şimdi karşısında.

Kanlı kuyuda izlediği animasyon gösterimi yıllardır söylene gelen bir şehir gerçekliğinin önüne düşüşü şimdi.

Kucaklıyorum çocuk Nazan'ı. Serpil'i unuttuğumu fark ediyorum, ağır ama emin adımlarla zindanlara doğru ilerliyoruz.

Labirent gibi olan kalenin içinde dönemine ait sikkeler, oklar, kamalar sergileniyor.

Bursa'nın en eski yerleşim alanı olan bu yapıdan Roma, Bizans ve Osmanlı geçmiş zaman içinde. Katların birinde Bizans askeri selamlıyor, diğerinde Yeniçeri şaşkın yüzümüzü.

Asırlar boyunca sayısız deprem ve yangın geçirmiş bu yapının surlarının en ucuna ulaştığımızda o öykü birden çarpık kentleşmeye yenik düşmüş bir şehrin acımasız görüntüsüyle yüz yüze getiriyor. "Nasıl değişik bir duygu geçişleridir bu Allah'ım."

Milattan önce başlayan, çeşitli uygarlıklara ev sahipliği yapan bu kadim topraklarda yıllarca dünyaya hükmetmiş bir imparatorluğun kurulduğu şehrin 5 kapısından biri olan Zindankapı gerçeğin iz düşümünü yaşatıyor. Surların en tepesinde arkada akan Cilimboz deresinin ne ölümlere, infazlara şahit olduğunu düşününce ürperiyorum.

Çıktığımız kale duvarları arasında Pınarbaşı kapıya doğru yürüyoruz. Çocuk Nazan "Zink" diye duruyor yine. Pınarbaşı kapı değişmiş, restorasyon görmüş haliyle de olsa "Hatırladın mı bu sokaklarda koşup oynadığın günleri" diyor.

Şimdi koşsa… Kapıdan aşağıya sallansa, sokağı dönünce teyzem karşılasa, "Maviş" dese, eniştem üç tekerlekli bisikletimi parlatmış bir şekilde getirse "Hadi bin" dese. Pınarbaşı park boyunca onu gezdirse...

Acı bir gülümseme yayılıyor dudak kıvrımlarında. Solundaki evden turşucu Lütfen amcanın hayali fırlıyor, en sevdiğim salatalık turşusunu elime tutuşturuyor. Köşedeki bakkal leblebi tozu uzatıyor.

Ahhh çocukluk...

Hayal ile gerçeğin, düştüğünde geçen acıların yaşandığı yıllar.. Artık hiç bir acı üfleyerek geçmiyor. Hiç bir yiyecekte o bol limonlu yapılmış salatalık turşusunun tadı yok. Teyzem yok, eniştem yok, Lütfü amca yok.

Yürüyorum....

Siz hiç kayboldunuz mu, ezbere bildiğiniz şehrin sokaklarında...