Rahmet, Bereket ve İbadetin Ayı Ramazan

Ramazanın üçüncü günü.

İlk iki günün kolaylığının aksine vücudum yataktan çıkmamak için direniyor.

Cumartesi ve Pazar günleri herhangi bir saate bağlı kalmamanın keyfiyle her halde, rahatlık tuzağına düşmüş bedenim "Kepçe gelse, yataktan çıkaramazsın beni" sinyalleri veriyor.

İlk iftara kızımı davet ettiğim için Cuma gecesi torunumun sevdiği yemekleri hazırlamakla meşgulüm. Dolayısıyla Cumartesiye bağlayan gecenin sahuruna kadar ayaktayım. Cumartesi günü ise tüm hazırlıklarını tamamlamış olmanın, gece yarısı yediğim sahur öğünü ardından içtiğim kahvenin etkisiyle gözlerimi öğlene doğru açmakta sakınca görmeyecek kadar da rahatım.

Tabii ki bu rahatlığa çabuk alışıyor vücudumun biyolojik saati.

Cumartesiyi Pazar'a bağlayan gece de Netflix keyfi yapıp ardı ardına 3 film izliyorum. Sahuru ayakta karşılıyorum.

Yine kahve ve "Uykusuz her gece" şarkısı eşliğinde sabah ezanıyla yatağa giriyorum.

Pazar gününün hakkını vermek gerek ama değil mi yaa?

Bu sefer öğlene doğru değil, öğlende kalkıyorum.

Yemek derdim yok. Zaten bir gün önceden fazlaca yaptığım yemekler dolabı her açışımda göz kırpıyor.

Tembel tembel salona geçiyorum.

Ne zamandır fırsat bulup okuyamadığım 4 kitabı da yanıma alarak kanepeye uzanıyorum. Amann ne keyif!! "Keşke her gün Ramazan olsa" diye geçiriyorum içimden.

Tabii ki 4 kitabı birden okuyamıyorum. Ama masaya sevdiğiniz mezeleri almak gibi bir duygu işte. Hepsi yanımda olsun, ruhum doysun mantığı.

İftardan sonra bir ağırlık çöküyor üstüme, elime aldığım kitabın yirminci sayfasına gelmeden kapanıyor gözlerim. Açtığımda ise saat 02.20.

Hay Allah, yine gitti uyku. Bir film daha açıp, izliyorum.

Uzun zamandır susuz kalmış bir kadının kitaba, filme sarılışı benimkisi. Müthiş keyif alıyorum yaşadığım zamandan. Alttan alttan da en sevdiğim gitar konçertolarını dinliyorum.

Allah'ım nasıl büyük bir keyif, nasıl bir mutluluk.....

Pek mutlu, mesut Pazartesi sabahının ilk ışıklarıyla yatıyorum yine.

Ohhh, ohh mis gibi bu iş. Üstelik günde iki paket içtiğim sigarayı oruç nedeniyle 11- 12 taneye indirmişim. Mışıl mışıl uyuyorum.

Saatin alarmı acı acı çalıyor. Hoppala ne oldu şimdi, oysa yeni yatmış ve anında dalmıştım.

Aklıma geliyor. Bugün Pazartesi. Yani???

Masal bitti... Olsun, beş dakika daha uyuyacağım diyorum. Kahvaltı, kahve faslı yok ne de olsa. Hem beş dakikadan ne çıkar. Telefonun alarmını kapatıyorum.

Anında uyuyabilmek gibi bir özelliği olan kadınım ben. Beş dakika sonra zımba gibi kalkarım diye geçiyor içimden, uyuyorum.

Delice bir zil sesine uyanıyorum. "Ne var bunca basacak" deyip hızla kapıya koşuyorum. Karşımda kargo şirketinin elemanını görünce şaşırıyorum.

Karga mamasını yemeden mi başlıyor bu çocuklar çalışmaya nedir? Teşekkür edip, alıyorum kargomu.

Tam o esnada koridorda zıpkın yemiş gibi duruyorum, gözüm mutfakta ki saate takılmış bir şekilde. Durdu mu ne ?? Gerçek olamaz zaten. Hemen cep telefonuna uzanıyor elim.

Yooo saat durmamış..

Lakin bende hayat durmuş...

Şaka gibi ama değil

Gerçek...

5 dakikalık uyku bana 4 saat fark artırmış. Üstelik telefon sessizde kaldığı için gelen hiç bir çağrıya bakılmamış, mesajlar okunmamış.

Masalın ikinci bölümü müthiş bir aksiyon ile başlıyor bu kez. Kaçan programlar için yapılabilecek bir durum yok. Önümdeki en yakın randevu 42 dakika sonra Medical Park hastanesi, diş polikliniğinde.

Üzerimde pijamalarım halâ şaşkın şaşkın bakıyorum saate. Belki bir güzellik yapar da düzelir diye.

İç sesim konuşuyor "O yalnızca masallar da var"

Dış sesim altta kalmıyor "5 dakika daha uyursa zımba gibi kalkarmış"

Hızla hazırlanıp randevuya yetişiyorum. Diş hekimim Elif hanım ve Edanur koltuklarında oturmuş her zaman geç kalan beni bekliyorlar.

Kısmetse ay sonu geldi üst çene implantlarım bitecek alt çene implantlarım başlayacak. Edanur hanım her zaman ki samimi, içten, rahatlatıcı haliyle konuşuyor. Seviyorum onun enerjisini. İyi geliyor bana. Gelene kadarki suratsızlığımdan eser kalmadı. Ağzımı kocaman açıyorum verdiği talimata uyup, ısırıyorum, ölçü donuyor, kontrol ediyor. 

Tekrar ısırıyorum, kapatıyorum, tekrar kontrol ediyor. Sanırım otuz beş kırk dakika böyle geçiyor. Bu kez "İki saat boyunca bir şey yiyip içmek yok Nazan hanım" diye tembihlemiyor.

Yeni uyanmış halimi görünce zaten bunun olmayacağını anlıyor sanırım.

Hastane çıkışı tüm aramalara geri dönüyorum.

Gün içindeki programlarımın iptalini istiyorum. "Uyuyup kalmışım" diyemeyeceğime göre "Evden çalışmak istiyorum bugün" diye şık bir cümle ile kapatıyorum telefonu.

Alışveriş yapa yapa eve doğru yürüyorum. Ekmek fırını önünden geçerken mis gibi kokan, üstü bol susam, çörek otu görselli Ramazan pidesi ile flört ediyorum.

"Evde ekmek var" diyen iç sesime "Olsun, bu taze çıkmış pide" diyen dış sesim galip geliyor. Üstelik evdeki onca ekmeğe rağmen iki büyük pideyi, imsakiyeyi büyükçe bir kese kağıdına dolduran fırıncıya para öderken buluyorum bendenizi.

Kendime söyleniyorum bir yandan da. "Ne yapacaksın bu kadar pideyi" diye.

Söylenmeyi öyle abartıyorum ki, gece yatmak bilmeyen sabah kalkmak bilmeyen BEN'e yağdırıyorum.

O esnada bir apartmanın köşesine dökülmüş nohutlu pilav ve et - tavuk kemiklerini hayvan sevgisi!! zanneden ama insana saygıdan bir haber yurdum insanına da atıfta buluna buluna bu çirkin görüntünün fotoğrafını çekiyorum.

Ramazan aç kalmak, susuz kalmak değil arınma ayıdır. Her türlü nefsi müdahale ayıdır.

Sabah kalkamayıp, gece boyunca film, kitap, çay kahve üçlüsünün aşırıya kaçmanın bedelidir Ramazan'da nefis terbiyesi. Yoksa kalkamadığın günün ortasında "bugün evden çalışacağım" bahanesine sarılmak değildir Ramazan..

Yine aynı şekilde açlık sınırının altında yaşamak zorunda bırakılan insanların olduğu bir ülkede sokak hayvanlarına sahip çıkmak bahanesiyle sokak köşesine nohutlu pilavı boca etme ayı da değildir.

Kaldı ki nohutlu pilav yiyen kedi köpeğe denk gelmişliğimde yoktur. Evimde bir Labrador köpek ve bir Tekir kedi ile yaşamış bir kadın olarak.

Diyeceğim o ki, sokak köşesine nohutlu pilav dökmekle hayvan sever olunmaz, saygısız insan olunur

Bu (1)

Bütün gece film izleyip, kitap okuyup öğle saatlerinde kalkıp oruç tutmak da marifet değildir

Bu da (2)

Ramazan boyunca uyku düzenim böyle giderse benden ne yazılar çıkar bilinmez.

Bu da (3)

Keyifli, huzurlu, sağlıklı Ramazan diliyorum herkese.

Bereket dolu sofralar da buluşmak dileğiyle..