Yağmurlu sabahlardan güneşli günlere…

Tüm yıl boyunca bir damla bile düşmeyen yağmura inat sağanak halinde göz açtırmayan gri puslu bir pazar sabahına açıyorum gözümü.

Hatta açamıyorummm.

Bendeniz böyle havaların kadını değilimdir. Sevmem!

En son Eylül'ün son günü böyle bir hava nedeniyle tüm TV programlarımı planlayıp sevgili Hatice'nin davetiyle Foça'ya atmıştım kendimi.

Eylül ayında bir cuma akşamı İzmir terminaline inmek demek İzmir-Foça arası 70 km'lik yolu üç saatte tamamlamak olduğunu bilmeden.

Evet zorlu ve gereksiz uzun bir yolculuk oldu ama Foça terminalinde tüm içtenliği ile beni kucaklayan Hatice'm tüm yorgunluğumu sildi aldı.

Öyle Foça terminali diye havalı bir ifade kullandım diye buraya gelip terminal aramayın sakın.

Bir taksi durağı yazıhanesi kadar alan. Giden yüreğini bırakıyor buraya, gelen yavaş işleyen zaman şaşkınlığını.

Bazı insanlar, bazı anılar sessizce gelir hayatınıza ve o sessizliğin verdiği huzurla yerleşirler yüreğinize.

Hatice'de, Foça'da öyledir bende… Üstü örtülü tozlu bir sandıktan çıkan hazine gibi.

Yine öyle bir buluşmaydı, onunla ve Foça ile kucaklaşmak.

Foça.... Eski taş evleri, begonvil dolu bahçeleri, sahilden gelen tuzlu deniz kokusu, martıları, küçük denizi, (tabi ki benim için Foça eski Foça'dır) meyhaneleri, Ege müzikleri ile bir masaldır.

Valizimi yüklenmiş arabaya yerleştiren Hatice'nin sesiyle kendime geliyorum. Yol boyunca sohbet ediyoruz iki dakikalık mesafede. Anlatacak ne çok şey birikmiş ve ben Hatice'yi, Foça'yı İzmir'e ait her anıyı ne çok özlemişim.

Eve geldiğimizde Hatice'nin eşi Mustafa Bey karşılıyor bizi. Ama birlikte geçirdiğimiz bu tatilden sonra benim için Mustafa Abi oluyor.

Hatice Bursalıdır. Evlilik nedeniyle İstanbul'a yerleşmiş, sonra da Mustafa Abinin işi nedeniyle Bolu'da uzun yıllar yaşamış, eşinin rahatsızlığıyla beraber önce yalnızca yaz tatilleri için geldikleri Foça'ya gönülden bağlanıp burada yaşamaya başlayan ve yeni hayatlarında Hatice'nin ‘kaç gel’ demesiyle yollara düşmüş, soluğu burada almış olan ben odama yerleşme telaşesi içinde anılar denizinde yüzüyorum.

Üstümü değiştirip aşağıya indiğimde  belli ki canım arkadaşım tüm gününü birbirinden güzel yemekleri için harcamış. Bahçeye hazırladığı masada keyifle yemeğimizi yerken bir hışırtı geliyor yan bahçeden.

Kafamı kaldırdığımda sekiz dokuz domuzdan oluşan aile ile karşılaşıyorum. Nefesim kesiliyor! “Hatice gördün mü?” diyorum… Mustafa abi atılıyor; “Akşam olunca merkeze iniyorlar, bir kaç saat yemek yiyip çekiliyorlar" deyip yemeğe devam ediyor. Ohhh canım miss… Bir rahatladım ki sormayın, yalnızca akşam yemeği için geliyorlarsa sorun yok. Gülmek ile ağlamak arasında ki o ince çizgide gidip geliyor ruh halim.

Mustafa Abinin sakinliğini görünce ne ağlıyor ne gülüyorum.

Kulaklarımı dikip pür dikkat yemeğimi yiyorum. Yemekten sonra bir süre daha sohbet ediyoruz Hatice ile.

“İstersen çıkalım küçük denize doğru” diyor ama o kadar yürek henüz yok bende. Domuzlar görülmüyor ama görülmeyeceğinin de garantisi yok gibi geliyor bana. Uzun yolculuk beni yordu sanırım diye yiğitliğime zeval vermeden odama çekiliyorum.

Sabahın yedisinde gökyüzüne tırmanmış güneş göz kapaklarımı zorluyor. Usulca kalkıyorum yataktan, balkon kapısını açıp Bursa'da hasret kaldığım bol oksijeni içime çekiyorum. Nicedir böyle keyifli uyanmadım, birden Kıbrıs'ı özlüyorum. Orada da tanıdık huzur, mutluluk, samimiyet duygusu yakalıyor beni. Gökyüzü masmavi ve pırıl pırıl içim içime sığmıyor çıkıp dolaşmak istiyorum ama Hatice'de Mustafa abide uyuyor, tekrar yatağıma dönüyorum.

Aşağıdan gelen seslerden uyandıklarını fark ettiğimde iki buçuk saat daha uyuduğumu anlıyorum. Hızla giyinip aşağı indiğimde kahvaltı için Mustafa abinin rezervasyon yaptırdığını Foça'yı tepeden gören bir işletmede kahvaltı edeceğimizi öğreniyorum.

Antik kentin kalıntıları arasından yel değirmenlerinin eşlik ettiği patikadan mekana geliyoruz. Bir an parlayan güneş, masmavi deniz, karşı kıyıda evleri görünen Yunan adalarıyla bir kartpostal görüntüsü yakalıyor beni. Mest oluyorum. Böyle muhteşem bir manzara da tamamen organik bir kahvaltıdan sonra tekrar eve dönüyoruz. Güneş tüm sıcaklığı ile sarmalıyor bizi. Biraz sahil boyu yürüdükten sonra Hatice ile denize girmeye karar veriyoruz. Tekrar eve dönüp, hazır olunca Ege'nin o masmavi sularına bırakıyoruz kendimizi.

Hatice göz alabildiğince açılıyor. Arkadan yunuslar atlıyor deniz boyunca. Akşam saatlerinde ancak bırakabiliyoruz bu güzel ortamı.

Hızla eve geçip yine aynı hızla hazırlanıyoruz. Bu kez Mustafa abinın küçük denizde elini uzatsan balık yakalayacağım bir mesafe de Ege ruhu taşıyan yeni nesil meyhanelerden birinde organize ettiği yemeğimizi yiyoruz. Gün sonu Mustafa abi yoruluyor biz de Hatice ile Foça'nın canlı müzik denilince akla gelen tek mekanı Gramafon da yerlerimizi alıyoruz. Çok keyifli bir sabah ve gecenin sonunda güle oynaya eve yaklaşırken birden o çok tanıdık domuz ailesi çıkıyor karşımıza.

Foça halâ 1870’lerin mimarisi ve sokaklarında olduğu için sokak genişliği bir kol boyu, yani yana kaçmak mümkün değil, gözlerinin önünde koşmak da hiç akıllıca değil karşı karşıya gelen iki düşman gibiyiz.

Tek fark biz iki kadın onlar sekiz kişilik bir aile. Hemen bahçelerden birine atıyoruz kendimizi, Hatice telefon ediyor aynı hızla.

Mustafa abi telaşsız bir şekilde gelip bizi alıyor.

Mustafa abinın serin kanlılığı da bana kitap yazdırır ya o da başka bir yazı konusu olsun.

Velhasıl zamanın öldürülmediği her saniyesinin keyifle yaşandığı bu güzel kasabada dört muhteşem gün geçiriyorum Bursa'nın o gri yağmurlu havasından kaçıp.

Şimdi yağan yağmurda o sıcak Foça günleri geçit yapıyor hafızamda. Hazırlanıp çıkmalıyım, arkadaşlar ile kahvaltı yapacağız bir otelin yedinci kat manzarasında yağan yağmurun gri tonlarında.

Niye yazdın bunları Nazan diyebilirsiniz. Foça küçük bir sahil kasabasından çok bir hayatı yavaşlatma provasıydı  sanırım benim için.

Şimdi haftada iki gün büyük bir keyifle hazırlayıp sunduğum TV programlarında Foça'nın o güneşli huzur dolu sessizliğini özledim. Güneş Ege’de gösteriş değil, gündelik.

Yağmur yağdı, kalbim Ege'de kaldı..

Güneşli günler göreceğiz, umarım!!!