Yağan yağmur damlalarında çocukluğum düşer aklıma....

Tweetle
A A

Yatağımın içinde kedi misali kıvrılıyorum.

Geceden beri yağan yağmur hızla gelen sonbaharın habercisi.

Ayaklarım üşümüş, aceleci bir telaşla battaniyenin altına çekiyorum. Öyle serin havaların, yağan yağmurun, soğuk duyguların, karanlık gökyüzünün kadını değilim ben.

Çocukluğumda ‘Hayat Bilgisi’ diye bir ders vardı ve de kitabı.

Sanırım ikinci ya da üçüncü sınıftayım.

Kitabin içinde sonbahar başlığının üstünde bir soba yanan bir oda, örgü ören bir büyükanne, sobanın dibinde kıvrılmış uyuyan bir kedi, gazete okuyan bir baba, çay servisi yapan bir anne ve yerde uzanmış ders yapan çocuk çizimi baktıkça içimi ısıtırdı.

Hiç bir dedemi tanımadım ben, anne ve babam küçük yaşta kaybetmişler. Ninelerimde çok zorlandığım zaman anıların tozlu raflarından zorlukla gelip, hızla geri dönüyorlar.

Belki de sırf bu yüzden o çizim tüm sıcaklığı ile gelip ısıtıyor ruhumu, sarmalıyor.

Evlenene kadar da balık harici hiç bir patili olmadı evde.

Babam akşamları akvaryumun ışığında o minicik Japon balıklarının süzülüşlerini izlemeyi severdi.

Bir deniz çocuğu olarak takılıp kaldığı bu apartman dairesinde.

Hayat Bilgisi kitabına benzemeyen yine de mutlu bir çocukluktu benimkisi.

Mırıldanarak dönüyorum yatağın içinde.

Sabah sabah yağan yağmur nerelere sürüklüyor beni böyle. Çocukluğun o sıcak duygularına sarılıyorum bu kez.

Babam gülümsüyor geçmişten. "Kış geliyor, bu hafta sonu sobayı kuralım" telaşında. Annem "yorganları indirmeliyiz" söyleminde.

Sonbahar sanattır, diğerleri mevsim" diyen Cemal Süreya geliyor aklıma.

Şimdi kalksam yataktan, kafamı camdan uzatsam sarı sarı yapraklar sarmıştır sitenin bahçesini.

Beklemediğim bir misafir gelmiş gibi telaşa kapılıyor yüreğim.

Durup dururken bir duygusallık geliyor, melankoliye bağlıyor beni. Eskiler aklımı ve kalbimi yoruyor.