Bu yılki doğum günü dileğim!

Acısıyla tatlısıyla bir yaşı daha geride bırakıyorum.

Bu seferki yazımda kendimden bahsetmek istiyorum.

Belki biraz abes kaçacak ama affınıza sığınarak bu yazıyı kaleme alıyorum… 

Hatta ömründe bir kez dahi olsa herkesin kendiyle ilgili bir yazı yazması gerektiğine inanıyorum.

Yazmalı ki, yazdıklarıyla kendi muhasebesini yapabilsin..

Öyle ‘Ben kendimi zaten biliyorum’ larla olmuyor çünkü..

Hele bir deneyin görün neler dökülüyor satırlara..

Neyse gelelim Nil Arabacı’ya;

31 Aralık 1977'de açmışım gözlerimi dünyaya…

Anne ve babamın sevdalanması sonucu evliliklerinin ilk meyvesi, ilk gözbebekleri olarak yerimi almışım yerimi bu gezegende…

Çok zor doğmuşum ayrıca, rahmetli annem anlatırdı…

Doğduğum gün babamın sorumluluğu altında olan bir zamanlar Yenişehir Dosan Salça Fabrikasının kazanı patladığı gün gelmişim dünyaya..

Kıl payı kurtulmuş babam o kazadan… O gün az kalsın babamı kaybedecekmişiz…

Demek ki yaşayacak ömrü varmış ya da derler ya hani büyükler… İyi ki de varmış!

‘Kızı dünyaya gözlerini açtığı gün babasını kızına  bağışladı Yüce Rabbim’ diye ninelerimizin, atalarımızın asıl sözlerinden ibarettir.

Ben Nil! Nil Arabacı! Yıllarca pür neşe içinde geçirdim yaş günlerimi.

Ve bir gün babam evden gitti…

O günden sonra herşey bir anda değişti.

Ne özel günlerin, ne bayramların tadı kalmadı..
Kutlamaların (anneme haksızlık olmasın) sihri kaçtı…   

Bu nedendir ki belki, “Bir kız çocuğu asla babasız kalmamalı” düşüncem. Hayattaki yeri nerede olursa olsun ama babasız bir hayatı olmasın.

Annem babamızın yokluğunu hissettirmemek için her zamankinden daha çok özenir ve özellikle de doğum günlerimizin çok güzel geçmesi için büyük çaba sarf ederdi.

Bana getirilen hediyeler ve çocukluk.. masumluk işte sevince boğardı beni.

Şimdi koskocaman bir kadınım ve artık bende bir anneyim.

Bir kızım var hayalleri peşinde koşan.

Dile kolay 47 yıl üzüntüyle, sevinçle ve hüzünle geçen ve akıp giden yıllar.

Ahlarla Vahlarla geçen bir ömrüm oldu benimde ne yazık ki. Kızımın doğumundan sonra ne yazık ki babasız büyüyen bir çocuk olarak her ne kadar istemesem de boşananlar kervanına bende katıldım.

Yine de “Kan kustum Kızılcık Şerbeti içtim” dedim ve sürekli etrafımdakilerin mutluluğu için uğraştım. Çevreme neşe saçtım, güler yüzlü oldum, sevdim ama sevildim mi? Bir tek onu bilemedim…

Çok fedakarlık yaptım. Merhametli oldum, kalbime yenildim, acımı içimde yaşadım, kimseye hissettirmedim…

Ve şu yalan dünyada bunu çok iyi öğrendim; Kimseye yaşadıklarını anlatma! Çünkü dağılır gidersin ve de çok üzülürsün.

Bırakın sıkıntınız sizde kalsın ve gerekirse sizinle de mezara gitsin..

Kimseye derdini söyleme, konuşan olur hep bir mesafeli ol ki değerin artsın.

Ben Nil! Hep iyi niyetin ve saflığın kurbanı olan Nil!

Ancak artık bir karar aldım: Bundan böyle hiçbir şekilde  düşmanlarımı sevindirmeyeceğim!

Beni sevenleri seveceğim, sevmeyenleri de hayatımda tutmayacağım..

Herkesin gibi benim de sevenlerim var olduğu gibi sevmeyenlerim de vardır…

Bırakıyorum herkes ettiğini çeksin ve benden uzak dursun.

Yorgunum, daha doğrusu çok yoruldum.

Öyle ki; Uzak diyarlara gidip orada kalmak gibi bir arzum var.

Kimseyle muhatap olmadan sakın ve huzurlu bir hayatı özlüyorum çoğu zaman…

İçim içime sığmıyor çünkü çok üzüldüm ve yıprandım.

Ve tüm bu davamda hep Rabbim’e sığındım.

Korkma Nil! Allah Var Gam Yok! Dedim.. Ve güçlendim! Artık kimsenin beni yok edemeyeceğini ve kıramayacağını çok iyi biliyorum.

Çünkü; Bizler Biz müsaade ettiğimiz için kırılıyoruz.

Yaş oldu 47! Ve benim yapacak daha çok işim ve gerçekleştirmem gereken hayallerim var.

Bu yüzden de vakit nakittir ve gereksiz işlere de ne zamanım vardır ne de rızam!

Uzun yaşamak isteyenlerden de değilim…

Kızımla, ailemle ve sevdiklerimle mutlu bir hayatım olsun ve gerisi de geride kalsın.

İşte budur bu yıl ki doğum günü dileğim.

Nice güzel yaşlarım olsun inşallah! Sağlıklı huzurlu ve mutlu…