Tüketmeyin bizi!

Mayıs'ın sıcaklığı kendini yavaş yavaş belli ediyor.

Havaların ısınması Hıdırellez'in gelmesi ile birlikte içimizde bir kıpırtı uyandırıyor…

Deniz'in iyot kokusu, mavi sular, her gün selamlaştığım martılar ekmek verince bir çocuk kadar sevinçli ve heyecanlı oluyorlar.

Sevmek lazım derler ya hani…

İşte aynen o duyguları yaşıyorum bende…

Cenneti yaşıyorum çok şükür ve “Yaşadığınız yeri severseniz orası size cennet olur” deyimini iliklerime kadar hissediyorum…

Ayakta kalabilmek için çabalayan binlerce hikayesi olan insanların içinde hayata tutunarak ömrümün geri kalan zamanını bu şehre adamak bazen güç te olsa yine de seviyorum yaşamayı!

Nefes almak ve huzurlu olmak kadar önemli bir şey yok bu çileli dünyada..

Keder şüphesiz insanı yıkar…

Zamanla çürütür ve istem dışı da olsa içine kapanan, hiç konuşmayan biri oluvermişsiniz bir anda…

Sessizlik siz alır götürür bir yerlere, bazen gök gürültüsü gibi çıkan sesiniz gün gelir yavaşlar.

Kimseyle konuşmak istememenizin, aslında sizden değil karşınızdaki insanların sizi soğutmasıyla ilgili olduğunu anlarsınız o anlarda…

Tükenirsiniz! Kendinizi anlatmak için çabalar durursunuz ama nafile…

Kime değer verseniz bir çırpıda kaldırıp atarlar.

İnancınız da böylece ölüp gider.

İş hayatı, aşk hayatı derken, bir bakmışsınız ki  aileniz bile sizi yalnız bırakır bazen…

İşte o zaman anlarsınız gerçekten güçlü olmanız, karşınızdakine her bir şeyi anlatmamanız gerektiğini…

Tüm çığlıklarınıza rağmen sizi duymayacaklarını…

Eleştiremezsiniz de! Çünkü herkes kendi doğrusunda haklıdır.

Ne deseniz, ne konuşursanız konuşun hep kendi içinizde savaşırsınız…

Aileniz yaptığınız hataları yüzünüze vurmaktan vazgeçmez, en istediğiniz anda yanınızda olmaz, olmuş gibi görünür lakin yaptığınız her hata için de bedel ödetmekten vazgeçmez!

Beraber olduğunuz kişi yeri gelir ‘Yanındayım’ der ve kendi içinde yaşadığı sorunlardan dolayı size sözle saldırır, bir şey söylemediğiniz halde hep kendini haklı bulur ve ağzınızı açtığınızda ‘Uzatma, kes sesini, kes..” diye pervasızca konuşur…

Peki bu durumda, bunca sıkıntının yaşandığı ortamda bir kadının hayatta kalabilmesi, gülen yüzünün solmaması ve ayakta kalmaya devam edilebilmesi Allah'ın mucizesi değil mi?

Buna rağmen onca kadın iyi insan olmaktan ve hayattan vazgeçmemeye çalışıyor.

Bana gelince; Yitip giden ömrümde sadece annemle olan yıllarımı özledim…

O eski kokan sehpaları, vitrini ve akşama kadar çalan müzik setindeki plak çalar kasetleri, süt kokan evimizi, annemin çiçeklerini ve bir daha geri dönmeyecek gençliğimi...

Anneler Gününün arifesinde sesleniyorum tüm Beylere…;

Lütfen üzmeyin Kadınları!

Öldürmeyin, Yaşatın!

Hor görmeyin Sevin!

Pamuklara sarıp sarmalayın gerekirse, kırılacak cam gibi titreyin üzerlerinde…

Unutmayın ki sizi de bir Kadın doğurdu ve dünyada her gördüğünüz aslında Kadının Eseridir!

Biz yoksak, Sizde yoksunuz!

Kadın yoksa Dünya da yoktur!

Lütfen tüketmeyin bizi...

Sevgiler hepinize…