Kırgınlık Sessizdir

Kızgınlık ne kadar gürültülüdür oysa kırgınlık ne kadar sessiz…

İnsanı asıl yoran da, yıpratan da tam da o sessizliktir…

Kızgınlık kendini belli eder. Sesini yükseltir, gözlerini büyütür, kelimeleri sertleşir. “Canım yandı” diye bağırır adeta!

Bazen kırıcıdır ama dürüsttür. En azından hissedilir. Çoğu zaman da geçicidir; bir konuşma, bir özür, bir sarılma yeterli olur kızgınlığın geçmesine.

Kırgınlık ise içine kapanır.

İnsanın içindeki en yalnız duygudur.

Kırılan insan bağırmaz. Sitem etmez. Kimseyi suçlamaz. Sadece geri çekilir. Cümleleri kısalır, gülüşü eksilir, gözleri eskisi gibi bakmaz.

Herkes onun sakinleştiğini sanır; oysa o vazgeçmeye başlamıştır…

Düşününce biraz, görüyoruz ki aslında en çok sevdiklerimize kırılırız.

Çünkü beklenti en çok oradadır. Ailede, dostlukta, sevgide…

Kırgınlık genellikle büyük hatalardan değil, küçük ihmallerden doğar.

Unutulan bir gün, geçiştirilen bir söz, duyulmayan bir “anlatmak istiyorum” cümlesi…

Halbuki İnsan bazen sadece anlaşılmak ister.

Ve anlatamadığında kırılır.

Kırgınlık zamanla birikir, birikir, birikir…. Konuşulmadıkça ağırlaşır. Ve bir gün fark edersiniz ki karşınızdaki kişi hâlâ oradadır ama artık sizinle değildir.

Belki hayatınızdan gitmemiştir, terk etmemiştir. Sadece kalbi biraz geri çekilmiştir.

Ne acıdır ki, insanlar kızgınlığa gösterdikleri dikkati kırgınlığa göstermez.

Oysa bir insan kızgınken hâlâ umudu vardır. Kırgınken ise umudu sessizce toplamaya başlamıştır.

Belki de bu yüzden en çok kırgın insanları kaybederiz.

Çünkü onlar defalarca susar.

Ve biz o suskunluğu güç, olgunluk ya da anlayış sanırız.

Oysa bazen birini tutan tek şey, fark edildiğini hissetmektir.

Belki de bu yüzden daha çok sormalıyız:

“Gerçekten nasılsın?”

Ve cevabı duyacak kadar susmalıyız.

Çünkü kızgınlık geçer…

Ama kırgınlık, fark edilmezse kalpte iz bırakır.