Annelerimiz: Hayat Yolumuzun Kutup Yıldızı

Bugün içimizi ısıtan, kalbimizi ve ruhumuzu saran bir konudan söz etmek istiyorum: Annelerimiz.

Onlar sadece bizi dünyaya getiren değil, kimliğimizi yoğuran, ruhumuza yön veren birer rehberdir.

Anne, yalnızca bir bedenin değil; bir soyun, bir kültürün ve bir bilincin taşıyıcısıdır.

Atalarımız ‘Yuvayı dişi kuş yapar’ demiş.

Bu söz yalnızca evin düzenine değil, ruhun dengesine de işaret eder.

Çünkü Anne; toprağa hayat eken, ruha sabır diken, kutsal bir varlıktır.

Onun varlığı, içsel yolculuğumuzun ilk durağı, kimliğimizin en sağlam temelidir.

Ben, yedi çocuklu bir ailenin altıncı çocuğu olarak, Anadolu’nun küçük bir köyünde dünyaya geldiğimi daha önce sizlerle paylaşmıştım.

Kardeşler arasında ikişer yaş fark vardı. Anacığımın o kıt imkanlarla hem tarlada çalışıp hem de evi bir sevgi yuvasına dönüştürüşü, belleğimde hâlâ ilk günkü tazeliğiyle yer alıyor. O anlar; içimde yeşeren merhametin, emeğe duyduğum saygının ve hayat karşısındaki direncimin ilk tohumlarıydı.

Tarladan yorgun dönerdi; ellerinde sapan izleri, yüzünde toz…

Ama sofrada hep sıcak bir çorbanın, gözlerimizde ise sevgiyle bakan bir çift gözün sahibi olurdu.

Yorgunluğun en derin hâlindeyken bile bizlere sarılır, gecenin karanlığında bile içimizi aydınlatan bir ışık gibi yanımızda dururdu.

İşte o ışık, hayatımın en zor anlarında bile yönümü bulmamı sağlayan bir kutup yıldızına dönüştü.

Anam yalnızca bizleri değil; sabrı, emeği ve sadakati de büyütürdü.

İnekleri sağarken toprağın nabzını dinler, dikiş dikerken geleceğimizin ipliklerini örerdi.

Bugün bu satırları yazarken gözlerim doluyorsa, sebebi sadece geçmişin zorlukları değil; o zorluklarda bile bizi var eden bir yüreğin hikâyesidir.

O yürek, içsel gücümün ve dayanıklılığımın mimarıydı.

Sizlere bugün bir başka Anneden söz etmek istiyorum.

Bu kez şehirde yaşayan, ama yüreğinde dağlar taşıyan bir Anneden…

Oğlu ağır bir hastalıkla mücadele ediyor.

Uzun süreli ilaç tedavileri hem bedenini hem ruhunu yormuş.

Bu Anne, yetmiş yaşına merdiven dayamış olmasına rağmen bir an olsun evladının başından ayrılmıyor, ayrılamıyor.

Bu duruş, bana sabrın ve adanmışlığın derinliğini yeniden hatırlatıyor.

Geçenlerde ziyaretine gittim…

Zamanında çok çalışmış, zorluklara göğüs germiş ve insanlara hizmet etmiş, güçlü bir kadındı. Ama artık hayatının tek odağı oğlu olmuş. Evinden dışarı adım atamıyor. ‘Bir nefes almak, sokağın sesini duymak istiyorum,’ diyemiyor.

Çünkü oğlu yalnız kalamıyor ve o, oğluna bir şey olur diye korkuyor.

Yemeğini erteliyor, uykusunu bölüyor, hayallerini askıya alıyor…

Ama sevgisinden, duasından ve umudundan hiçbir şey eksiltmiyor. Bu fedakârlık, Annelik duygusunun ne kadar sınırsız ve derin olduğunu gösteriyor.

Bu Annenin gözleri yorgun, ama bakışı hâlâ yıldız gibi… Sadece evladının değil, yaşamın yükünü taşıyor.

Onun içindeki sarsılmaz irade, bizlere sınırlarımızı yeniden düşündürüyor; içimizdeki potansiyeli keşfetmeye çağırıyor.

Hayatın koşuşturmacasında çoğu zaman unuturuz: Dışarı çıkıp yürüyebilmek, bir bardak suyu huzurla içebilmek birer nimettir. Oysa bazı Anneler, yalnızca pencereden bakarak bir ömür geçiriyor. Sessizce… Şikâyetsiz… Çünkü onların kalbinde dert değil dua, dilinde sitem değil umut vardır.

Bugün, hem kendi Annemi hem de hayatın yükünü sessizce omuzlayan tüm Anneleri minnetle anıyorum.

Onlar sadece dış dünyamızı değil, iç dünyamızı da şekillendiriyor; değerlerimizi, inançlarımızı ve hayata bakışımızı inşa ediyorlar.

Çünkü ‘Ana’ sadece doğurmaz; var eder. Sadece büyütmez; yüceltir.

Ve çünkü bir Anne yüreği; dünyayı taşır ama bunu kimseye yük etmez. O yürek, içsel yolculuğumuzda her zaman en güvenilir limanımızdır.

Yazımı ‘İsimsizler Kollektifinden’ bir sözle bitirmek istiyorum: ‘Beni de bir Anne doğurdu.’

Tüm Annelere Sevgilerimle