Gölyazı’da Sessizliğin Sesi

Şehirde yaşarken çoğu zaman fark etmeden hızlanıyoruz. Yalnızca adımlarımız değil, düşüncelerimiz de aceleci hâle geliyor; gürültü ve koşuşturma içinde kendimizi kaybedebiliyoruz.

Geçtiğimiz hafta Bursa’nın Nilüfer ilçesine bağlı Gölyazı’ya yaptığım kısa ziyaret, bana bu hızın nasıl durdurulabileceğini yeniden hatırlattı.

Uluabat Gölü’nün kıyısındaki bu küçük köy, ana karadan adaya uzanan köprüsüyle sanki yalnızca bir yere değil, başka bir ruh hâline geçiş sunuyor.

Gölyazı’da sokaklar dar, yaşam sade. İnsan burada uzun planlar yapmıyor; yürümek, etrafa bakmak ve bir çay molası vermek yetiyor.

Bazen durmak, bakmak ve hissetmek, en karmaşık sorunlardan daha çok şey öğretir.

Göl kıyısında balıkçıların ağlarını temizlediği sırada yanlarında bekleyen pelikanlar dikkatimi çekti.

Uzun gagalarıyla, acele etmeden oradaydılar.

Ne telaş, ne gürültü… Sanki yaşamın yalnızca hareketle değil, uyum ve doğru zamanda beklemekle sürdüğünü anlatıyorlardı.

Onları izlerken eski bir anlatı geldi aklıma: Pelikanın yavrularını beslemek için kendinden vazgeçtiği hikâye, yüzyıllardır aktarılır. Gerçekliği tartışılır elbette; ama hikâyeler bize, sevginin ve yaşamın çoğu zaman sessiz bir emek ve süreklilik gerektirdiğini hatırlatır.

O gün fark ettim ki, her şey bir uyum içinde: hava, su, toprak, ateş… Bu dört element gölün dinginliğinde, köyün toprağında ve rüzgârın akışında sessizce dengeleniyor. İnsan da kendi iç dünyasında, tıpkı bu elementler gibi, dengede kalmayı öğrenmeli.

Gölyazı bana yüksek sesle konuşmadı; sessizliğiyle anlattı. Ve aklıma Şems-i Tebrizi’nin “Sessizlik, en büyük sestir, duyabilen için.” sözü düştü. Mevlâna’nın “Kalbe sözden çok, sükûttan mana akar.” sözünü de hatırlatmak isterim.

Belki de bu yüzden bazı yerler yalnızca gezilip görülmez; insanı yormadan dönüştürür. Gölyazı da onlardan biri. Gürültüden uzaklaştıkça duyulan şey, çoğu zaman en temel olandır.

Gölyazı, sadece bir köy değil; sessizliğiyle insanın kendi sesini bulduğu bir öğretmendir.