Selam Olsun Kâinata

Bu yazıya bir selamla başlamak istedim.

Ama selam, sadece beş harften oluşan bir kelime değildir.

O ki, söylenenin çok ötesinde bir anlam taşır; Bir niyettir, bir bağ kurma çabasıdır, bir varoluş biçimidir.

Sabah karşılaştığımız insanlara tanıdık ya da yabancı gerçekten selam verebiliyor muyuz? Kaçımız, bir tebessümle başlayan o küçük ama güçlü selamı ihmal etmiyoruz?

Bu konuya nasıl geldiğimi bilmiyorum ama belki de okuduğum bir cümle tetikledi bu düşünceyi.

Daha önce de bahsettiğim gibi, İsimsizler Kollektifi tarafından kaleme alınan Yeni Dönemde Türkiye’de Okültizm, K£ 4x4 Güçlü Kasın Güçlendirilmesi Ekolü adlı kitabı okuyorum. Kitaptaki ‘Akışta beliren sözler’ bölümünde yer alan bir ifade, zihnimde yankılandı:

‘Selam olsun kâinata.’

Ne kadar sade, ne kadar derin bir söz…

Bu cümle beni alıp geçmişe, çocukluğuma götürdü.

Köyümüze yeni bir öğretmen gelmişti.

O zamanlarda da, tıpkı bugün olduğu gibi, köyümüzde bir adet vardı: Biriyle konuşmaya başlamadan önce mutlaka ‘Selamünaleyküm’ denirdi.

Rahmetli Mehmet Amca, o vakitler muhtardı. Babam ve birkaç yaşlı köylüyle birlikte, öğretmeni hoş geldin demek için ziyarete gitmişlerdi. Mehmet Amca, ‘Selamünaleyküm’ diyerek söze girince, öğretmen, ‘Önce bir hoş geldiniz deseydiniz de sonra selam vereydiniz’ demiş.

Mehmet Amca ise yumuşak bir dille, ‘Evladım, bizde her şekilde selam vermek ilk sözdür’ diye eklemiş.

O gün babam eve gelince bizleri topladı ve şöyle dedi:

‘Ne olursa olsun, karşılaştığınız her bir yaratılana önce selam verin.

Selamı asla unutmayın.’

İşte ‘Selam olsun kâinata’ cümlesini okurken bu anı gözümde canlandı.

Çünkü bu sadece insana verilen bir selam değil, evrene yapılan bir selamdı. Varlığa, yaşama, toprağa, gökyüzüne, ağaca, suya, rüzgâra…

Eskiler bu konuda daha hassastı. Selam vermek, sadece bir söz değil, bir hâl idi. Bugün ne yazık ki o hâli, o gönül bağını kaybetmeye başladık. Selamı unuttuk, selamı almamayı da neredeyse normalleştirdik.

Ama hâlâ geç değil.

Belki de her şey yeniden bir selamla başlayacak.

Belki de yeniden kâinata selam durarak, birbirimize selam vererek iyileşeceğiz.

Selam olsun kalbinde selam taşıyana.

Selam olsun, selamı unutmayanlara.

Selam olsun kâinata…