Toz Birikiyor! İçimizde Bile…

(Havadan Sudan Sohbetler….)

Hayatın koşuşturması içinde fark etmeden ne çok şey biriktiriyoruz!

Evimizi bir gün temizlemesek, her köşede usulca sinmiş tozlar beliriveriyor.

Bu süre bir aya çıkarsa, hareket edecek yer dahi kalmıyor, ve o ev adeta bir toz küpüne dönüşüyor.

Peki ya biz?

Kimseyi üzmeyelim, kimse kırılmasın diyerek, en çok kendimizi kırıyoruz farkında olmadan. İçimizde biriktirdiğimiz suskunluklar, ertelenmiş öfkeler, yutulmuş çığlıklar...

Gün geliyor, biz de içimizde bir kırık dökük hayaller yığınına dönüşüyoruz. Tozlanıyoruz.

Doğduğum köye yaptığım ziyarette köyün sokaklarında dolaşıp yemyeşil ormanların içinde yürüdüm.

Anılar canlandı zihnimde… Yaptığım yaramazlıklar, ardından gelen terlikler, oklavalar…

Hepsi çocukluğumun sivri köşeleri.

Ama bir evin önünden geçerken içime bir ateş düştü. İlkokul öğretmenimin evi…

O an, gözümün önüne o karanlık gün geldi. Sınıfta sorduğu soruyu doğru yanıtladığım halde gözüme yediğim sopa…

O an duyduğum korku…

Şimdi dönüp bakınca, hâlâ anlam veremediğim o haksızlık.

Tıpkı çözülemeyen bir denklem gibi içimde bir düğüm olarak duruyor.

Korkuyla birlikte bir öfke sardı benliğimi.

Çocukluk yaralarımız var.

Kimi zaman affedemediğimiz insanlar…

Benim için o kişi, öğretmenimdi.

O gün eve döner dönmez oturdum ve o anıyı yazmaya başladım.

Yazarken ellerim titredi, yüreğim daraldı. Sonra elime bir silgi aldım.

Sayfada yazan kelimeleri değil, içimdeki ağırlığı silmeye çalıştım. Belki tamamen silemedim ama ilk kez yüzleşebildim. İlk kez o güne dokunabildim.

İnsan bazen evi gibi içini de temizlemeli. Tozları silmeli. En kuytu köşelere sinmiş acıları, korkuları, öfkeleri…

Önce kalemle yazıp sonra silgiyle silmek. Kalemle ateş olup silgi ile su olmak…

Silgi, su gibi temizliyor insanın içindeki tüm birikmiş acıları, umutsuzlukları…

Belki izleri kalır, belki tamamen geçmez ama hafiflersin. Ve bazen, affetmek unutmak değil, hatırlayarak yoluna devam edebilmektir.

Yazıma yine İsimsizler Kolektifinin sözüyle son veriyorum: ‘Sonunda Her Şey Ortadan Kaybolur.’