Hemen, şimdi!

Hep yazdım ben, okuduğum her kitapla büyüdüm, hayata başkalarının penceresinden bakmayı öğrendim.

Sevinçlerimi, kederlerimi, bazen ağladığım; hayatın çok yorduğunu düşündüğüm anlarını yazdım.

Bazen tüm mutluluklarımı, coşkularımı anlattım ama hep yazdım. Kendim olmaktan büyük bir keyif alarak...

12 gün önce ameliyat sonrası dikişlerim alındığında kendimle baş başa kaldığım günlerde hayatımın yeni bir dönemine başladığımı hissettirdi yaşadıklarım.

Son 3 ayda ne çok kayıp vermiş, nice sevdiğimi toprağa vermiş, kimleri içime gömmüş, nice başlangıçlar yaşamıştım.

İlginç, sorgulayıcı ama bir o kadar da öğretici 3 ay geçirmiştim.

Dikişlerimin alındığının ertesi günü 25 Kasım Kadına Yönelik Şiddette Hayır etkinlikleri kapsamında bir Kadın Komitesi Başkanı olarak Tayyare Kültür Merkezi'nde bir organizasyonun davetlisiydim. Dikişlerim alınmış ancak gözlerim iyileşmemişti.

Halâ şiş gözlerle, ödemini henüz atamamış yüzümle sahnedeki sanatçıları izliyor ve düşünüyordum.

Seçilen tüm parçalar fiziksel ve ruhsal şiddet görmüş kadınların tarih boyunca yaktıkları ağıtlar, içlerinde yaşadıkları acılar üzerineydi.

Ne zordu bu coğrafyada kadın olmak.

Berbat görünen yüzümle (ki benimki bilinçli bir seçimin kısa süreli yüzümde oluşturduğu deformasyondu) o kadınların parçalanan ruhlarının ötesinde bir de herkesten uzaklaşmalarına sebep olacak bir görüntünün nasıl olduğunu deneyimliyordum.

Hiç de hoş bir duygu değildi yaşadıklarım.

3-4 gün sonrasına ise işim gereği İstanbul'daydım.

Özgür bir kadın olmanın, tercihlerimi kendimin yaptığı bir hayatın ne kadar güzel ve önemli olduğunu, doyurucu ve sorumluluk sahibi yaptığını bir kez daha yaşadım.

Kadın yada erkek önce insanız.

Sonrasında cinsel kimliklerimiz geliyor.

Dini bahane edenler inanın Kur'an'in hiç bir yerinde yazmıyor kadına yüklediğiniz hayatı.

Mesela Kur'an hiç bir ayetinde erkekler aldatabilir, zina yapabilir demiyor.

Büyük günahlardan bahsederken erkeksen bir kadının yaşam hakkını elinden alabilirsin diye yazmıyor.

Hırsızlığı hiçbir kutsal kitap kabul etmezken kadının özgürlüğünü çalmak erkek için mübahtır ibaresini taşımıyor.

Dün gece bu ülkenin en eski ve en köklü gazetelerinden birinde bir ödül töreni yapıldı.

Gazetenin Onur ödülü İbrahim Tatlıses'e verildi.

Gazetenin kriterleri neydi bilinmez. Ama İbrahim Tatlıses bu ülkede kadına karşı yozlaşmanın baş kahramanıdır.

Hayatında ki her kadına şiddet uygulayan bir kişinin, hele ki dengelerin bu kadar hassaslaştığı bir dönemde bir kozmetik firmasının sponsorluğunda böyle bir ödül ile gündeme gelmesi hem gazete hem de kozmetik firması adına utanç vericidir.

Her gün yazılı ve görsel medyada görmekten gına geldiğimiz, takım elbise giyip kravat takınca suçunu yok saydığımız ,

"Ama gülmüştü hafif kadındı",

"Ama şortu ile otobüse binmişti"

“Ama fazla özgür davranışları vardı",

"Ama nefes alışından bile tahrik olduğumuz"

kadınlarımıza uygulananları yasallaştırdığımız bir süreçte kantarın topuzunun fazla kaçtığını düşündürten bu ödül artık biraz düşünmeniz, sorgulamamız gerektiğini bir kez daha hatırlattı.

Geçen yıl bir TV programı çekimi için 25 Kasım'da elime mikrofonu alıp sokak röportajı için çıktığımda fikrini almak istediğim hiç bir kadın "Kocam görür" diye konuşmak istememişti.

Ancak kamerayı kapattığım anda acı dolu yaşam öykülerini dinleyebilmiştim.

Hepsi kendisini öyle bastırılmış öyle çaresiz hissediyordu ki bir kurtarıcı bekliyordu.

Celladından medet uman kurban gibi..

Kendilerine, kendilerinden başka kimsenin yardım edemeyeceğini bile bile.

Ülke olarak çok zor günlerden geçiyoruz.

Sevgili kadınlar bu sözüm sizlere.

Lütfen ayağa kalkın hiç bir erkek sizin için mücadele etmeyeceği gibi Onur ödülü ile taçlandırılıyor bu ülkede.

Kalkın, silkelenin.. Siz sustukça kaderiniz kızlarınıza yansıyacak, siz sustukça o acılarınızın daha ileri boyutlarını çocuklarımız yaşayacak..

Kalkın, silkelenin, direnin.. Çok geç olmadan...