NORMAL olmayan kadının güncesi!

İki ay önce toprağa verdiklerim, yüreğime gömdüklerimin acısını atlatamadan ameliyat olmaya karar veriyorum.

Afyon'da bir arkadaşımın önerisiyle bulduğum prf doktorun bu konudaki başarısı beni heyecanlandırıyor.

Konusunda gerçekten "en iyi" Lee sıralamasında olan doktorum arkadaşımın ricasını emir telakki ediyor ki bana beş gün sonrasına ameliyat için randevu veriyor.

Hafta sonunu arkadaşlarım ile keyifli geçirmenin planları içinde buluyorum kendimi.

Ne kadar doktorum ameliyat sonrası NORMAL hayatınıza dönebilirsiniz bir sakınca yok dese de, ben NORMAL'ler klasmanında yer almadığım için temkinliyim..

“Sahi, nedir NORMAL olmak?” diye sorduğumda, tüm gerçek dostlarım sen NORMAL değilsin diye diye alıştım, hatta kanıksadım bu NORMAL olmayan beni.

Bitmez tükenmez bir enerji ile koşturmak, en iyisi için mücadele etmek, direnmek, vazgeçmemek, azim, inatçılık beni ben yapan yanlarım.

Hedefime ulaşmak için gösterdiğim çaba, tükenmez umudum, deli gibi koşuşturmalarım, iflah olmaz iyi niyetim, taşı çatlatan sabrım, her düştüğümde kanayan dizime, yüreğime tuz basıp yola devam edişlerim beni başkalarının gözünde NORMAL olmaktan uzak kılsa da, başka bir NAZAN nasıl olur bilmediğimden olsa gerek yoluma devam ederim.

Benim gibi normal olmayan bir kadın ameliyattan iki gün önce Afyon'a gidince önce arkadaşları ile bol sohbetli bir yemek yer, demlenir o güçlü kadın maskesini çıkarır bir çocuk gibi kırılgan yüreğindekileri paylaşır evlerinde konuk olduğu arkadaşlarıyla.

Bolca sohbet, gıybet dolu bir gecenin sabahında hastane yolunu tutarız birlikte.

Anne ve babasını hastane odalarında sonsuzluğa uğurlayan bir kadın olarak çok soğuk gelse de hastaneler güne kan vermekle başlıyorum.

Röntgen çektiriyor, EKG yaptırıyor PCR testine giriyorum (ki bu en zoruydu bana göre) ilk etabı başarıyla tamamlamış süper Mario edasıyla hastaneden çıkıyorum.

Sonuçlar elimde doktorumun karşısındayım yine.

Yaşının ve mesleğinin tüm olgunluğunu yaşayan bu sessiz adamın karşısında benim gibi çok konuşan çok soran bir hasta çıkarıyor ki yaradan iki dakika içinde tek operasyon yaptırmak için geldiğim hastaneden iki operasyon kararı alıp- aldırıp çıkıyorum.

Vakit öğleni geçiyor, sabah tahliller için aç karnına gelmem söylendiği için hem kendim hem Emine tek lokma yemeden sokağa attık kendimizi.

Şimdi önce güzel bir kahvaltı edilmeli, ardından "Kadın" olmanın hakkı verilmeli AVM talan edilmeli.

Saatler süren bir kahvaltı eşliğinde sohbet ediyoruz.

NORMAL  gözükmeye çalışan ben sigara üzerine sigara yakıyorum.

Biraz gıybetini yaptığımız arkadaştan, birazda yarın gireceğim ameliyatın stresinden sesimin kulağımda travesti kıvamında iz bırakmasıyla sigaraya ara veriyorum.

Şimdi alış veriş zamanı "Ne de olsa yarın ameliyat olacağım, kendimi şımartmalıyım" diyorum.

Çok da büyük olmayan bu şehrin tam merkezindeki AVM 'den iki tane kazak alıp çıkıyorum.

"İyi de ben hiç kazak giymem ki bari kızıma hediye edeyim" diye düşünürken yakalıyorum kendimi.

NORMAL' lik mi! O da nedir ki!!???

Eve geldiğimizde vakit akşama gelmek üzere.

Eşinin eve geliş saatleri belli kadınların rahatlığı içinde hazırlıyor Emine yemeği. Ardından onların aile dostları olan aynı zamanda hastanede biri idari personel diğeri doktor olan Elif ve Ahmet bizlere katılıyor.

Gülüş cümbüş bir yemeğin ardından Ahmet "Nazan gece 12’den sonra bir şey yiyip içmek yok bak" diyor.

Yine NORMAL olmayan yanım giriyor devreye.

Anında kapanıyor boğazım akşamın sekizinde kesiyorum yeme içme olayını. Üstelik bir" Boğa" burcuyum ben ...

Gece gözüme uyku girmiyor.

Koyun sayıyorum karikatürlerde gördüğüm üzere.

Benim koyunlar işe yaramayınca en iyisi yünlerini kırpayım diyorum olmuyor, bir entegre tesis kuruyorum , yünleri toplanıyor, sütleri sağılıyor, etleri paketleniyor sabah saat beşi buluyor  ne ara gözlerimi kapattım bilmiyorum Özgür kapıyı tıklatıyor "Nazan" diye sesleniyor hemen fırlıyorum.

Uykusuzluk ve entegre tesis beni yormuş olmalı ki ayakta sallanıyorum.

Yine de beş dakika içinde hazırım.

Buz gibi bir Afyon sabahına "günaydın" diyoruz .

Özgür beni hastaneye bırakıyor "Emine sana çorba yapıp gelecek, ameliyattan çıktığında burada olacağım merak etme" diyor.

Başımı sallıyorum… O sırada telefonuma düşen Simyacı'nın msj ile yine NORMAL olmayan yanım depreşiyor, ağlıyorum.

O anda Elif giriyor yüzünde kocaman bir gülümseme ile.

Hemen muhabbete başlıyoruz Elif bir operasyon daha almamı söylüyor.

Ahhh Elif ameliyata yirmi dakika var, sokma aklıma böyle şeyler.

Zaten NORMAL kavramından uzağım ben.

Üstüne fikir yürütemeden ameliyathaneden adım anons ediliyor vedalaşıp çıkıyorum üst kata..

Heyecanlı mıyım?? O kadar çok duygu birbirine girmiş vaziyette ki bilemiyorum..

Hazırlayıp ameliyathaneye alıyorlar beni.

Gerginliğim yüzünden belli ki  sedyeye yattığımda beni konuşturmak ve sakinleştirmek için uğraşıyorlar.

Bense meraklı gözlerle koşuşturmaları izliyorum , “Doktorumu görmek istiyorum” diyorum asistanı haber veriyor. Elif'in yirmi dakika önce aklıma soktuğu operasyondan bahsediyorum.  Ada profesör de olsa NORMAL olmayan kadına alışık değil belki ki büyük bir şaşkınlıkla bana bakıyor.

"Emin misiniz" diye soruyor "Evet" diyorum.

Tek bir operasyon yaptırmak için geldiğim bu şehirden üç operasyonu aynı zamanda geçirmiş bir kadın olarak dönüyorum.

Bugün yüzyılın en uzun ay tutulması gerçekleşti. Hepimizin hayatını kökten değiştirecek bu tutulma neler getirir bilmiyorum. Ama ben bu şekilde NORMAL olarak kalmak istiyorum.

Teşekkürler hayat..