Bir İznik detoks güncesi

Ülke olarak zor günlerden geçtiğimiz bu dönemde herkes mutsuz, herkes umutsuz.

İçimizdeki mutsuzluğu, dışından gelen "Arınma Kampları" ilanlarına uyup gidermeye çalışıyoruz.

Ama dinlediğim, duyduğum hikayelerden edindiğim bilgilere göre; daha da mutsuz, umutsuz, üstelik ödediği paranın karşılığını alamamış olmanın baskın gelen kandırılmış duygusu ile geri dönüyoruz.

Ben iç huzurun, dengenin yolunun sadelikten geçtiğini keşfettiğimden beri hayatımın her alanında detoks yapmaya çalışanlardanım.

Hafta sonu Fatma ile sözleşip Şennur'un Göllüce' de ki evine gitmek niyetimiz.

Doğa ile iç içe olmak, huzuru bulmak, iç sesimizi dinlemek, üç kafadar kadın olarak herkesten, herşeyden uzak yorgunluğumuzu atmak...

Telefon, televizyon, bilgisayardan uzak yaşamı tekrar deneyimlemek....

Hazır gıdadan uzak, tamamen bahçeden sofraya misali en doğal pişirme teknikleri ile hazırlayacağımız yemekleri masamıza baş tacı etmek, keyfin dibine vurmak.

Fatma'nın oğlu Hasan cumartesi sabahı erkenden hepimizi evlerimizden toplayıp İznik'e doğru yola çıkıyoruz.

Yalnızca kadınların bildiği, yaşadığı bir keyiftir bu.

Çocuklarını büyütmüş, evlendirmiş, torunlara bakmış artık kendimiz için yaşamanın önemini fark ettiğimiz yaşların kadınlarının (ki bunun da ortalaması 55 yaş civarını bulur) rahatlığı ile güle, oynaya Şennur'un İznik gölüne sıfır konumlu bir dönüm zeytinlik içindeki bağ evine varıyoruz.

Karşımızda masmavi sularıyla İznik gölü, arkamızda tabiatın mucizesi zeytin ağaçlarının tüm yeşilliği ile nefes kesen manzarasında çok keyifli zaman geçireceğimize eminim.

Kış güneşi ısıtmasa da parlıyor gökyüzünde.

Uçsuz bucaksız ufku görmeyeli ne kadar zaman geçti bilmiyorum. Şehirde boğuluyor ama bunun bile farkında olmadan yaşadığımız gerçeği ile burun buruna geliyoruz.

Elimizdeki eşyaları bırakıp, üstümüzü değiştirip göl boyunca yürüyüşe çıkıyoruz.

Bir süre yürüdükten sonra zeytin ağaçlarının altında gördüğüm Ebegümeci'ler eski bir dosta rastlamış gibi mutlu ediyor beni.

Öyle pek bitki, ot kültürü olan kadında değilimdir üstelik.

Bundan 4-5 yıl önce Bursa'ya ziyaretime gelen bir Ege'li arkadaşımı Gölyazı'ya kahvaltıya götürdüğümde onun Ebegümeci toplayıp, çok güzel olur demesi ile tanışıp köy meydanında ki yaşlı kadından bir kilo alıp eve getirince iyice öğreniyorum bu çok faydalı bitkiyi.

Tabii ki Google'dan bakıp pişiriyorum. Bir kısmı pirinçli ıspanak tarzı bir yemek olarak masama geliyor, diğer kısmı ise lezzet dolu bir salata

Hemen Şennur'un rehberliğinde topluyoruz. Benim bilgim tanımak ve satıcı kadından aldığımı pişirmek üzerine.

Şennur her topladığım Ebegümeci yaprağını beğenmiyor.

Yapraklar üzerindeki sarı sarı benekleri gösterip "Böyle olmayacak, bu bitkinin hastalandığıni gösterir" deyip topladığım bir torba Ebegümeci'yi dökse de, doğru olanı toplamayı öğreniyorum.

Üzerinde hiç benek bulunmayan saf yeşil yaprakları topluyorum bu kez. Ehh ne yapayım doğma büyüme apartman çocuğu bir şehirli kadının öğreneceği çok şey var belki ki.

Eve gelip bir yorgunluk kahvesi içilip, fallar bakıldığında Şennur geldiği gibi yaktığı kuzine sobaya odun atmak için tekrar bahçeye çıkıyor. Çıktığı gibi de baltanın odunla buluşmasından gelen o ses bozuyor sessizliği. Sobaya tekrar odunlar atılıyor.

Akşam yemeği için yakılacak mangal için bu kez odun, dal, kuru ot toplanıyor.

İznik gölü biraz iklimsel, biraz Bazalika'yı gün yüzüne çıkarmak için çekilen sular nedeniyle iki metre kadar çekilmiş kıyıdan.

O göl boyunca uzanan sazlıklarda kıyıda kalıp kurumuş.

İyice kuruyanlar ise tutuşturmalık çıra görevi görüyor.

Budanmış zeytin dalları ile birleşerek kocaman bir ateş oluyor.

Oldum olası ateşle oynamayı severim. Isınmak için petekler arkasında saklanan sıcaklık hep yavan, ruhsuz gelir. Ne yazıktır ki hep bu ruhsuzlukla yaşatır beni hayat.

İhh miss bu bahçede dilediğimce ateş yakma fırsatım var. Bu bile ruhuma şimdiden iyi geliyor.

Hızlıca yaktığımız ateşin közlenmesini bekleyip mangalımızı yapıyoruz. Bahçedeki portakal ve ayva ağaçlarından meyvemizi topluyoruz. Öyle mangal işinden anlamadığımdan masa hazırlamak, salata yapmak gibi çocukça işleri ben üstleniyorum.

Yemek sonrası tekrar kuzine karşısında sohbetteyiz. Üstüne oturttuğumuz demlikte çay fokurduyor. Çay makinesi oluyor, üstüne dilimlenmiş ekmek koyuyoruz ekmek kızartma makinesi oluyor. Odun atıyoruz ısıtıcı oluyor, tepsiye patates bırakıyorsunuz fırın oluyor, üstüne çamaşır asıyorsunuz kurutma makinesi oluyor.

Herşey oluyor, bir odunsuz olmuyor. Elimiz hep soba içinde yaşayıp gidiyoruz. Şennur odun bittikçe hep ‘ağaç tepesinde kuş misali’ duruyor. Fatma ateşle uğraşıyor. Ben oyuna hatır için alınan küçük çocuk gibi aralarında oynuyorum.

Gece deliksiz bir uyku deneyimi yaşıyorum. Son günlerdeki yoğun iş temposu nedeniyle gecem gündüzüm birbirine karışmış, sabah 03-04 ten önce uyuyamaz olmuştum. 

Oyun oynarcasına yaptığım işlere rağmen vücudum alışık olmadığı bu temiz havanın etkisine yenik düşüyor. Gözümü açtığımda vakit öğlene yaklaşıyor. Şennur çoktan kalkmış, sobayı temizlemiş, tekrar yakmış, Fatma henüz uyanmamış, Hasan'dan ses soluk çıkmadığına göre o da henüz yeni gün ile buluşmamış.

Yataktan doğruluyorum, camdan başımı uzattığımda İznik gölü masmavi sularıyla günaydın diyor...

Mis gibi toprak kokusunu ciğerlerime dolduruyorum. Gece yağan yağmur ortalığı çamur deryasına çevirse de alışık olmadığım kadar duru bir ortamdayım. Kuş sesleri de günün sabah nağmeleri.

Sabah kahvaltısı yine bahçe mahsulü. Zeytin bahçesinin zaten, organik bir kahvaltı edip, zeytinyağında kızartma yapıp kilo alıp keyifli bir kahve molası sonunda bana iş bırakmayan bu hatunlara "Ben markete balık almaya gideceğim" diyorum, onlar da kahkaha atıyor.

Bu arada akşam saat 17.00 civarı. "Gidemezsin" diyorlar "Burası Bursa değil, gideceğin markette Carrefour değil.

Öyle ben geldim balık almaya demekle balık olmaz! Sabah balıkçı tekneleri harici balık bulunmaz. Üstelik kadın başına öyle 4 km lik yol yürümez"

Ne desem ikna olmuyor iki kadın…. Benden 9 yaş büyükler diye abla modundalar.

Ben herşeyin yasaklandığı küçük kız kardeş. Allah'ım sen ne büyüksün. Ben kısıtlamalara gelemediğim için beni tek çocuk olarak gönderdin sanırım bu dünyaya. Vallahi şükür.

Pek tabii abla rolündekiler ağır basıyor. Hasan ile arabaya binip 4 km uzaklıktaki Göllüce'ye gidiyoruz. Biz Müşküle Göllüce arasında göl boyunca uzanan eşsiz güzellikteki bu yerde pek mutlu, sessiz, sakin, dingin, sağlıklı yaşayıp gidiyoruz 2 gündür.

Markete geldiğimiz de şaşırma sırası bana geliyor. Başımı uzattığımda bu bakkaldan bozma markette hazır gıda diye bir tüketim malzemesi yok. Allah'tan tütün sarmıyorlar sanırım rafta sigara paketleri ve alkol türevleri ile ekmek, mangal kömürü, paket çerez var. 

Market sahibi oturduğu yerden kalkıp geliyor "Buyrun" diyor."

"Balık almaya geldim" deyince uzaylı görmüş gibi bakıyor yüzüme. Onun o şaşkın hâli zaten iri olan gözlerimi daha da irileştiriyor.

"Nasıl yani" diyorum. "Burada balıkçılar gece balığa çıkar sabah balıktan döner, sahil boyunca dolaşır, sattıklarını satar, ellerinde kalanları da İznik Balık haline görürler" "Siz İznik'e gidin" diyor.

"İznik ne kadar buradan" diyorum. 20 km diye yanıtlıyor.

Off taze balık istiyorum ben. Kızlara hava yaptım o kadar.

Ben bulurum diye düşünürken gözüm yandaki kahvenin camına takılıyor. Yayın balığı bulunur yazısına doğru yürürken göl kıyısında kırmızı bir römork gözüme ilişiyor. Başında üç delikanlı.

Sesleniyorum "Balık mı satıyorsunuz", “Evet" diyor gençlerden biri.

"Bekleyin geliyorum" diyorum. Su kenarı kumda nereye gideceklerini düşündüysem. Bekliyorlar da oraya nasıl ineceğim. Hasan elimden tutuyor kayalıklardan atlaya zıplaya göl kıyısına iniyoruz.

Gemlik'li bir babanın kızı olarak göl balığından pek anlamam. İznik'e geldikçe bir otelin restoranında yayın şiş yer eşek yüküyle para öder kalkarım. Sazan balığı ile ise bir kaç kez bakışmışlığımız vardır. Belki bir gecelik tek tadımlık bir flörtümüz.

Onu da eniştem yapmıştı yanlış anımsamıyorsam.

Şimdi gölün içinde balık ayıklayan bu üç genç tahta kasada sattıkları balıkları gösteriyor bize. Kızılkanat var abla diyor, havyar var.

"Ben Sazan istiyorum diyorum" bir kasa balığı gösterip.

"Veremem abla" diyor "kayınvalidem istedi, onları ona götüreceğim". Belli ki kayınvalide çok değerli." Ben nişanlıyım abla" diyor. "İyi Allah tamamına erdirsin de sen bana Sazan ver. Bir kasa balığı yiyecek değil ya kayınvaliden. Hem ben Bursa'dan geldim, gastronomi yazarıyım. Bak seni de yazarım ver oradan iki büyük Sazan" deyince bir anlık duraksamanın sonrasında" tamam abla" diyor.

Bir kilo da kızılkanat alıp iki kutu havyar ekleyip, iki büyük Sazan ayıklatıp 3 paket sigara parasına anlaşıp balıklar temizlenene kadar adının Aykut olduğunu öğrendiğim bu genç ile sohbet ediyoruz.

İznik gölü'nün yavaş yavaş kuruduğundan, balık çeşitlerinin kaybolmasından, kirlilikten, balıkçılıktan anlatıyor bütün bozulmamış insanların saflığı, masumiyeti, doğallığı, içtenliği ile.

İşi bitince balıklarımızı alıp eve dönüyoruz. Bahçede yaktığımız ateş üzerinde tavada onun anlattığı gibi bol zeytinyağında kızartıp dünyanın en lezzetli balıklarını tüketiyoruz.

Bütün bunları neden yazdın diyecek olanlar için söylemek istediğim şu ki, hayat aslında basit küçük keyiflerden oluşur. Yanınızda sevdikleriniz varsa, sabah mis gibi toprak kokusu , masmavi sularıyla deniz - göl eşlik ediyorsa günaydın'ınıza, sobada demlik, fokurdayan çay varsa, kızarmış ekmek kokusu iştahınızı zorluyorsa, telefonunuza uzaktan bir dost selamı geliyorsa, kayınvalidesi için tuttuğu balıkları sizi kıramayıp paylaşan bir Göllüce'li Aykut düşerse yolunuza hayat size kocaman gülümsemiştir, fark edin.

Rastgele