YA SONRA

Yüzüme çarpan suyla kendime gelmeye çalışıyorum.

Offf....Ne çok ses var ve ben ne zamandır gözlerimi açmaya çalışıyorum bilmiyorum.

Şılaaap... Bu kez daha hızlı ve daha fazla su var yüzümde. Denizde olmalıyım sanırım. Gözlerimi açabilsemm.

Ne çok sesleniyorlar, ne çok adımı duyuyorum.

Açılıyor gözlerim….

Bir otobüsün ortasında yatıyorum. Başımın üstünde hiç tanımadığım 4-5 yüz bana bakıyor. Sevgi ve Seher de var bu kalabalıkta.

Sonradan otobüs şoförü olduğunu anladığım bir bey elinde telefon bir şeyler anlatıyor bakıp bakıp. Sanırım konumun kahramanı benim.

Bir sürü el uzanıyor bana doğru. Elimi tutup kaldırmaya çalışıyorlar. "İyi miymişim" Bilmiyorum ki... Önce bir ne olduğunu anlasam.

İndiriyorlar otobüsten. Bir banka oturtuyor Sevgi, Seher ve ahali.

Ardından 3-4 öğrenci, 2 otobüs şoförü zaten almakta zorlandığım nefese inat başımdalar. Öğrencilerden biri "Ben ilkyardım eğitimi aldım" diyor yüzüme bakıp.

Bense boş boş gözlerle etrafı süzüyorum. Adımı soruyor önce, nereden geldiğimi, nereye gideceğimi, evimi...

Soruları yanıtlıyorum. Sevgi ve Seher bu zor!! soruları bilmemim sevincindeler.

Ahhh bir anlasam... Nefes alamıyorum önümüze çekilen bir başka otobüs yüzünden. Onun da şoförü meraklı gözlerle bakıyor. "Valla aynı merak bende de var". demek istiyorum da konuşmaya gücüm yok...

Sevgi ve Seher yolun karşısına götürüyorlar yine. Bu sefer kalabalığa bizim otobüsün şoförü olduğunu sonradan anladığım bey ekleniyor. "Ambulansı aradım gelecekler  benim sorumluluğumdasınız bırakamam "diye ekliyor.

Tamam da! Ne ambulansı, ne oldu, senaryoyu bilmeden sahneye atılmış oyuncu gibiyim. Herkes bir şey söylüyor, ben anlamsızca bakıyorum. Sanırım ayaklandıktan 10 dk sonra kendimi toparlıyorum...

Oysa çok keyifli bir gün geçirmiştik siyasete ilk girdiğim yıllarda ki arkadaşlarımla.

Avukatımla buluşmuş, MAVİ prensesi sevmiş, birlikte yemek yemiş, dönüşte aynı durakta Seher ile karşılaşmış Sevgi, Seher ve ben Bursa'ya doğru yola çıkmıştık.

Hava sıcak, otobüs kalabalık, gündem sıkıntılıydı.

Seher provalara geç kalacağının endişesi içinde, Sevgi otobüsteki zihinsel engelli gence otobüste oturacak yer ayarlamanın memnuniyetindeyken gözlerim hızla kararıyor, gücüm kalmıyor. "Ben iyi değilim kızlar" diyorum. İçim daralıyor. Sevgi otobüsleri sevmediğimi bildiği için "Az kaldı, sabret"  diyor. Seher "Ege hoca kızacak valla, iyice geç kalacağım" diye ekliyor.

Onlar konuşurken otobüsün içi hızla kararıyor, sonra herşey flulaşıyor...

Sonra.....

Bayılmışım......

Şimdi hatırlıyorum...

Otobüs şoförüne dönüp teşekkür ediyorum. Hızla Muhammed'i aramalıyım. Çantamı bulsam, çantam nerede ki....

Sevgi uzatıyor. Düşerken elimden almış şükür ki. Seher'de başımı vurmayayım diye bedenime sarılmış, yere birlikte düşmüşüz ama bir yerlere vurup, kırılıp dökülmeden tek parça olarak kalmışız birlikte..

Muhammed'i arıyorum. Otobüste bayılmışım, ambulans çağırmış şoför bey, yerindeysen hastaneye geliyorum diyorum. Ya da böyle bir şeyler. Hâlâ beynim flu bunu biliyorum.

Hastaneye ulaştığımızda bizi bekliyor personel. Acile yatırıyorlar, kan alınıyor, EKG çekiliyor, tansiyonuma bakılıyor, reflekslerimi kontrol ediyor doktor bey o sırada serum takıyor "nasıl oldu" diyor.

Sevgi bir film senaryosu gibi uzun ve ayrıntılı anlatıyor. O esnada telefonum çalıyor. Can Muhammed arıyor. Bir kolumda serum, diğerinde tansiyon aletini takip eden hasta bakıcı kıpırdayamıyorum.

Bu kez Sevgi'yi arıyor, ne konuşuyorlar ne soruyor bilmiyorum Sevgi telefonu bir başka personele veriyor. Ondan sonra hummalı bir Merve hanım arayışı başlıyor hastanede.

"İyi miyim, gidebilir miyim?" diyorum. Serum kendimi toparlamama sebep sesim çıkıyor. Artık gitmeliyim, gitmeliyiz. Sevgi zaten eve çok geç kaldı, eşi sürekli arıyor. Seher yolda inmiş, umarım yetişmiştir derse diyorum

Doğruluyorum..

En az iki üç saat kadar daha buradasınız müşahedeniz bitene kadar diyor nöbetçi doktor. Muhammed hastahane dışında toplantıdaymış. Ama hastanedeyim gibi bir hava estiriyor. Tüm talimatları hiç aksatılmadan yerine getiriliyor.

Zaten o da aksatılmasına pek taviz verecek gibi değil, her 15 dk da bir arayıp bilgi alıyor. Dolayısıyla iyiyim de desem asıl bilgiyi yetkili ağızlardan aldığı için sağlığımla ilgili benim bildiğimden kat kat fazla biliyor.

Kolumda serum sedyede yatarken Merve hanım geliyor aynı anda Fatma da giriyor acile. Sevgi bekleyen eşine rağmen bırakıp gitmek istemeyince Fatma giriyor devreye. 

Merve hanım nasıl oldu diye soruyor. Sevgi yine atlamadan Mudanya'da buluştuğumuz andan başlayarak yediğimiz yemeği, havanın sıcaklığını, otobüsteki ilk yardım eğitimi alan gençleri oraya gelene kadar ki tüm ayrıntıları Merve hanıma da anlatıyor.

Merve hanım değerlerime bakıyor, kısacık ama samimi bir sohbet ediyoruz.

Bu geceyi hastanede geçirmemin daha doğru olacağını acil bir müdahale gerektirecek durumda risk faktörü oluşabileceğini böyle bir durumda Muhammed hocanın gazabından kurtulamayacağını söyleyip gülümsüyor. Gülümsüyoruz.

Kolumda serum, tekerlekli sandalyede ben ve hasta bakıcı önde Fatma ve Sevgi arkada kata çıkıyoruz. İnanılmaz bir yorgunluk var üzerimde Merve hanımın "bir ihtiyacınız var mı" sorusuna" yalnızca uyumak istiyorum" diyorum. Şimdi bir serum daha takacağım ve sizi rahatlatacak uyursunuz deyip iyi geceler dileyip sabah görüşmek temennisiyle gidiyor.

Sevgi "kızına haber vermeliyiz" diyor. "Aman Allah'ım. Gizem şimdi ne panik yapar, ne gerek var desem de Sevgi önce Gizem'i, ardından da o gece yapmam gereken röportaj için Türkiye'de kısa bir süre daha kalacak Mehmet Ali Sanlıkol'u arayıp bilgi veriyor.

Tüm randevuları ayarlamış olmanın rahatlığıyla hastane odasından çok beş yıldızlı otel havasındaki odamın salon bölümüne geçiyorlar Fatma ile birlikte.

Allah'tan oda büyük ve ben serum bittiği gibi onlar sohbetini tamamlamadan uyurum diyorum içimden. Çünkü gerçekten tek istediğim uyumak...

Kapı çalınıyor ellerinde kocaman bir tepsiyle meyve ve çay servisi yapmaya oda görevlisi geliyor. Hastanenin otel müdürü Sevgi geçmiş olsun dilekleriyle göndermiş. Arayıp teşekkür ediyorum.

O esnada diğer Sevgi de eşini arıyor haberdar ediyor geç kalma sebebiyle ilgili tekrar baştan başlayan anlatımıyla.

Uyumak istiyorum...

Kapıdan kızım giriyor, endişeli, ağlamaklı, ne ile karşılaşacağını bilememenin ürkekliğiyle

Önce kocaman sarılıyoruz birbirimize. Sonra ne oldu, nasıl oldu soruları bu kez ondan geliyor. Fatma ilk yarıyı kaçırdığı için Sevgi baştan başlıyor. Bitmez tükenmez bir sabırla hiç bir ayrıntıyı atlamadan. Uyumak istiyorum. Elbette bu serum bitecek diyorum kendi kendime.

Uyuyamıyorum. Hemşire bir kez daha gelip tansiyonumu ölçüyor, serumu kontrol ediyor. Gizem yanında getirdiği pijamaları giydiriyor. Saatin gece yarısı olduğu fark eden Sevgi son  aracı kaçırmamak için kalkıyor, ondan az bir zaman sonra da Fatma..

Hemen uyumak istiyorum dediğim anda kat görevlisi Gizem'e yastık, çarşaf ve pike getiriyor. Odanın içindeki o hummalı hareketlilik son buluyor. Gizem ışıkları kapatıyor, üstümü örtüyor.

Tabii ki uyuyamıyorum...

Uyuyamıyoruz...

Serumun içine kattıkları idrar söktürücü sayesinde Gizem eşliğinde bir elimizde serum her 5 dk da bir banyoya girip çıkıyoruz. Bir ara içim geçiyor, ne ara daldım ne kadar uyudum bilmiyorum. İki oda ötemizde hoşgeldin bebek yazılı kapısı süslü odadan geldiğini haber vermek isteyen bebeğin ınga sesleri kaplıyor odanın içini. Bir saat sonra da kat hizmetleri ellerinde kahvaltı tepsileriyle giriş yapıyor. Gizem kahvaltımı ettiriyor, işe gitmek üzere yola çıkıyor. Artık uyurum diyorum, hemşire günaydın diye şakıyarak odaya giriyor. Serumu çıkarıyor, "iyi uyudunuz mu "diye gülümseten bir soru soruyor.

Çıktığı gibi gözlerimi kapatıyorum. Otel bölümü müdürü Sevgi giriyor odaya. "Ablacım nasılsın, nasıl oldun" diyor. 10 dk kadar sohbet ediyoruz, güne keyifli bir başlangıç oluyor varlığıyla. Tekrar geleceğini söyleyip gidiyor.

Bu kez çok tanıdık çok güven verici bir ses var, Muhammed giriyor içeriye.

Dokuzda Merve hanım gelecek gerekli tetkik ve tahlillerle başlayacak tedavin diyor. Konuyu değiştirmek için sohbeti gastronomiye çekiyor. Bir personel MR çekimi için beni alıp gidiyor. Telefonum kapanmak üzere odaya dönüp Muhammed'e Gizem'ıin tel no veriyorum. Durumu izah etmesi temennisinde. 3 MR, bir EEG,  bir EKG, bir ultrason, bir holter takımı ile öğleye kadar ki türü tamamlıyorum.

Odaya çıktığımda Sevgi çoktan gelmiş, getirdiklerini yerleştirmiş, odayı düzenlemiş buluyorum. EEG çekimi nedeniyle tutkalla yapıştırılmış gibi saçlarımı yıkamak üzere banyoya giriyorum. Çıktığımda sevgili Canan gelmiş ve elinde kıpkırmızı bir yaş pastayı ‘iyi ki doğdun’ nağmeleri eşliğinde kesiyor.

Bu yeni bir başlangıç senin için diyor. Yokluğumda karşı oda ile komşuculuk oynayan Sevgi bir koşu onlardan bıçak alıyor, pastayı, getirdiği bisküvileri, meyveleri gün tabağı havasında bize ikram ediyor. Öğle yemeği de tam o sırada geliyor.

Pastaları bir kenara bırakıp yemeğe geçiyoruz. Yemeğimi de yedikten sonra uyuyamazsam bayılacağıma olan inancım pekişiyor

Yemekten sonra Sevgi yine odayı toparlıyor, Canan'ı yolcu ediyor, karşı odada ki hasta kadın bizi ziyarete geliyor.

Sevgi bir tabak pastada onun eline tutuşturuyor. O gidiyor Muhammed geliyor. Nasılsın" diye soruyor.

‘Acil taburcu et beni’ diyorum. Uykusuzluk ve yorgunluk tavan yaptı. Kadınlar matinesi gibi odam. Merve hanımı arıyor, konuşuyorlar. Muhammed odadan çıkıyor elinde bici bici dolu kavanozla Fatma giriyor odaya. Bir hastane personeli tekrar EEG çekimi için geliyor beni alıp gidiyor. Odaya çıktığımda Seher gelmiş, Sevgi ve Fatma ile sohbet ediyor. O sırada Gizem arıyor nasılsın diye. ‘Uykusuzum’ diyorum. ‘Aaa neden? Ben gidince uyusaydın ya’ diyor. Yalnızca gülüyorum. Telefonu tam yerine bırakacakken tekrar çalıyor. Hatice "Geçmiş olsun yeni haberim oldu" diyor. Oysa yalnızca 15 saat oldu. Canlı yayında verilmesiyle otobüste bayılan kadın diye bunun zaten 9 saati geceydi diyemiyorum. Teşekkür ediyorum aradığı için. Kapatıyorum bu kez torunum arıyor, ‘anane geçmiş olsun’ dilekleriyle."Gece annem çıkarken beni almadı, bugün geleceğim ben de" diyerek. Onun sesiyle toparlıyorum kendimi. Muhammed'e mesaj atıyorum, bu gece evde olmak istediğimi, söz sabah tedaviye kaldığım yerden devam edeceğimi yazıyorum.

Anlıyor beni bu güzel dost, arkadaş, YAREN..

Tedavinin 7. günündeyim bugün. Evimin huzurlu ortamında.

Diyeceğim o ki, ne kadar kalabalık içinde de olsanız, aslında hep yalnızsınız.

‘Bütün iyiler biraz küskündür’ der Nilay Örnek!

Gözlerinize baktığında konuşmadan sizi anlayan bir dost, bir YAREN varsa ne mutlu size. Yoksa bayılmak an meselesi...

Sağlıklı günler...