" Ya mum, ya para"

Amin diye ellerini göğe kaldırdı küçük kız.

Küçüktü....  Ama mutlulukları evren kadar büyük ve sınırsız! Anne ve babası memur oldukları için yaz tatillerinde ona çok sevdiği teyzesi bakardı.

Babası sabah işe giderken önce küçük kızını şehrin öbür yakasında oturan teyzesine bırakır, akşam iş çıkışı annesiyle birlikte gelir teyzesinden alırlardı.

16 yıllık evliliklerine rağmen çocukları olmayan teyze ve enişte için bu küçük kız çocuğu cennetten inmiş melek gibi hayatlarına dokunur, enişte ve teyzesini sonsuz mutluluklara gark ederdi.

Ah ne güzel, ne mutlu, ne masum günlerdi.

Mahalle kültürünün zirve yaptığı şehrin bu yanındaki insanlar birlik ve beraberlik duygularını en üst noktada yaşarlar, üzüntüler birlikte paylaşılır ve tüketilir,  sevinçler birlikte çoğaltılır ve her yüze her gönüle dağıtılırdı.

Çocuklar sokakta oynar, gazoz kapakları kız çocukları için evlilik oyununda yemek tabağı olur, kibrit kutuları ard arda eklenerek erkek çocukları için tren haline döner çocukluğun büyülü dünyasına yolculuğa çıkılırdı.

Arka bahçelerde soluksuz kalana kadar koşturulur, istop, yakantop oynanır, bisiklete binilir, bahçelerden toplanılan meyveler "kardeş payı" diye paylaşılır, hiç kardeşi olmayan bu küçük kız çocuğu için "kardeş payı" deyimi kardeşlik duygusu yaratır, sevinç olur, mutluluk olur, çoğalır, büyür paylaşımın güzelliğini öğretirdi.

"Amin" diye ellerini göğe kaldırdı küçük kız...

Mahallede tüm duyguların paylaşımların yaşandığı o günlerde bayramlar ayrı bir güzellik, ramazanlar herkes için şölendi. Apartman değil de müstakil evlerden oluşan bu mahallede sokağın bir başından diğer başına herkes birbirini tanır, büyük küçük herkes bayramlaşır, kandil kutlanırdı.

Güzelim kandil günleri...

En az bayramlar kadar güzel ve coşku dolu geçerdi.

Öğlen saatlerinde mahallenin orta yerinde ateş yakılır, herkes evinden yağını ve yoğurduğu hamurunu yanında getirir, lokmalar dökülür ilk pişenler hep çocuklara verilir tüm çocuklar keyfi ve afiyetle ikram edilen lokmaları yer, ‘senin aşın, benim hamurum, onun yağı’ diye küçük ve hesaplaşmalara gidilmez herkese pişene kadar işe devam edilirdi. Pişen lokmalar her haneye pay edilir, tüm çocuklar onca hengameden sonra öğlen uykusuna yatırılırdı.

"Amin" diye ellerini göğe kaldırdı küçük kız...

Kandil günlerinin en sevdiği yanı öğlen uyku sonrasıydı. Teyzesi uyanınca küçük kızı alır, 3-4 sokak ötedeki pazar yerine götürür, dünyanın en güzel renklerine bezeli mumlardan alır, yeniden eve dönerlerdi.

İkindi saatlerinde tüm çocuklar evlerinin önüne çıkar, hep birlikte komşulara gidilir  "Ya mum, ya para" diye bir tekerleme tutturulur, büyükler onlara minik harçlıklar ya da rengarenk mumlar verirlerdi.

Ne güzel duygulardı ve nasıl mutluluk doluydu o günler.

Babasının onu teyzesinden alma saati gelmeden teyzesi onu banyoya sokar yıkar, giydirir ve minik kız gün sonu o mahalledeki tüm arkadaşlarıyla vedalaşır,  iyi kandiller diler anne ve babasının yanında evin yolunu tutardı.

"Amin"diye ellerini göğe kaldırdı küçük kız...

Arkadaşlarından ayrılmanın hüznü ile ertesi sabah yeniden görüşüleceğinin mutluluğu sarardı. Teyzesi uğurlarken öper

"seni seviyorum mavişim", "Allah'a emanet ol, kandilin mübarek olsun" diye bitirdi veda sahnesini.

"Amin" diye ellerini göğe kaldırdı küçük kız..

Amin......

Bir insanın diğeri için edebileceği tüm güzel dualara tek kelimelik yanıttır.

Amin....

Şimdi ne zaman dua etse ellerini göğe kaldırıp; huzur dilese, mutluluk, sağlık, başarı, bolluk bereket Simyaci' ya ait tüm güzellikler duaların sonunda kalpten gelen bir amin ile biter. Çünkü bilir ki küçük kız gönülden edilen her duanın ardından istediğini verecektir yaradan.

Ve "Amin" bunun olacağına inanışın sonsuz teşekkür kelimesidir.

2021’in ilk kandil gecesinden göğe açılan tüm eller adına...

Amin