Yemek Aşkına

Mutfaktayım...

Elimde tavam, mutfak tezgahının üzerinde duran soğan, domates, biber yığınına bakıp gülümsüyorum.

Kim bilir nicedir yapmamıştım.

Tüm çalışan kadınlar gibi uzun uzadıya bir sabah kahvaltısı keyfinden yoksun Simyaci uyanmadan ona "Menemen" ki bir sabah kahvaltısı hazırlamak amacım.

Mensubu olduğum STK'nın becerikli kadınlarını görünce yemek aşkım mi coşuyor nedir kendimi Barış Manço'nun "Domates, biber, patlıcan" melodisi eşliğinde ocak başında buluyorum.

 Aman Allah'ım ne büyük bir keyif tadını çıkararak yemek yapmak, içine tüm sevgimizi katmak, uzun bir kahvaltı masası sohbetiyle, bir yerlere yetişme telaşından uzak, ağız tadı ile kahvaltı edebilmek...

Soğanları doğarken gözlerimden akan yaşlar bana uzun zamandır keyifle yaşamaktan uzak hayatı geçiştirdiğim duygusunu veriyor.

Hafta içinin o bol randevulu, yoğun koşuşturmalı temposundan sonra, genelde arkadaşlarım ile sözleşip kalabalık sohbetler eşliğinde sevdiğim mekanların sunduğu kahvaltıların kadınıyım ben.

Ne çok özlemişim keyif ile yemek hazırlamayı, fokurdayan çaydanlıkta ki çayın lezzetini, kızarmış ekmek kokusunu...

Ve ne çok seviyorum Simyaci'nın " çok güzel olmuş canım, eline sağlık" sözcüklerini...

Ne güzel duyguları kaçırıyoruz milenyum  adını verdiğimiz bu koşuşturma çağında.

Oysa ne kadar güzel bir mutfak kültürümüz var bizim, doyumsuz masa başı sohbetlerimiz ve "Türk mutfağı" diye dünya mutfakları arasında sayılı bir yerimiz.

Şimdilerde uzun uzadıya yemek yapma fırsatımız olmasa da mutfağı seven kadınlardanım ben.

Değişik lezzetleri deneyimlemekten keyif alan, konuklarını mutlaka masa başı sohbetleri ile ağırlamaktan mutluluk duyan..

Yemek arkadaştır, ailedir, muhabbettir, kültürdür, yemek umuttur benim için...

Yemek insandır,

Yemek insana özgü hikayelerdir...

Yemek bayram sofrasında ki sevinçtir.        

İftar sofrasında bir araya gelmenin huzurudur, şükürdür.     

Taziye evinde acıyı paylaşmaktır, şifadır

Hasta komşuya götürülen bir taş çorbadır.

Düğün yemeklerinde coşkunun adıdır, kutlamadır..

"Yeterli" dediğimiz de tabağımıza bir kaşık daha eklenen annelik duygusudur, şefkattir..     

Türkülere dizedir.  "Zeytinyağlı yiyemem aman" diye başlayan, müziktir..

Kavrulurken o iştah açıcı soğan kokusuyla kendime geliyorum arkamda duran Simyaci'nin nefesini ensemde hissederek... Gülümsüyor..... Gülümsüyorum..

İşe giderken aldığım simit ve böreklerime inat bu sabah tekrar mutfakta yemekle raks ediyorum.

Unuttuğumuz mutfak kültürümüze tekrar göz kırpıp mutluluk ile başlıyorum Pazar sabahına.

"Yemek yemek üzerine ne düşünürsünüz bilmem ama kahvaltının mutlulukla bir ilgisi olmalı" diyen Cemal Süreya'yi anımsayarak...

Mutluluğu çok uzaklarda aramayın, mutluluk mutfakta gizli...

Ağız tadınız hiç bozulmasın!