Hastaneye yattığım ilk sabah tanıdım onu. Kızım karşısında oturmuş, birlikte hasta dosyası dolduruyorlardı. Gülümseyerek yanlarına oturdum.
Kızıma, “Bu dosya ne kadar uzun sürüyormuş!” diye sitemkâr bir soru sordum.
Tam o sırada karşısında oturan, bebek yüzlü, kıvır kıvır sarı saçlı, güler yüzlü hemşireyle göz göze geldik. Huzur veren bir enerjisi, insana güven aşılayan bir yüz ifadesi vardı. Bir anda içim ısındı ona.
“Ne güzel saçlar öyle!”
Çocukken babamın İtalya’dan getirdiği bir oyuncak bebeğim vardı. Arkasına minicik plaklar yerleştirdiğinizde çocuk sesiyle farklı dillerde çocuk şarkıları söylerdi. Yüzü öyle sevimli, öyle güzeldi ki…
Hah, işte! Aynı yüz ifadesi, aynı sevecenlik karşımda oturuyordu. Belki bir çocuk hastanesinde çalışsaydı aynı coşkuyla şakıyacaktı.
Bazı insanlar vardır, girdikleri ortamın enerjisini bir anda yükseltirler. Elif Hanım da onlardan biri.
Sevdim onu.
Muhtemelen bu satırları okuyana kadar da haberi olmayacak ona dair bu duygu ve düşüncelerimden.
Olsun… Ben sevdim ya!
Öyle ilk anda herkesi seven bir insan değilim ki ben. Bazen karşımdaki insana içimin ısınması uzun zaman alır. Ama bazen de daha “Ne güzel, ne doğru bir insanmış” diye düşünmeye fırsat bulamadan yüreğim onu çoktan sevmiştir.
Elif Hanım, hasta ile doktor arasında kurulan güzel bir köprü.
Evet, bu oyuncak yüzlü, güzel kadının adı Elif.
Tasavvuf geleneğinde Elif harfi, dimdik duruşuyla, eğilip bükülmeyişiyle özdeşleştirilir. Özeldir, güzeldir.
Hiç Elif adında tanıdığınız var mı?
Benim gözlemim şu: Elif adını taşıyan bazı insanların yüzlerinde de bu harfin çağrıştırdığı güzelliği ve asaleti görürsünüz. Dimdik dururlar, kolay kolay eğilip bükülmezler.
Elif Hanım’ı tanıdıkça bu düşüncelerim daha da güçlendi.
Odama giderken çalışma masasının önünden geçiyorum. Zaman zaman telefon görüşmelerine kulak misafiri olduğum da oluyor. Bir gün, hastaneye getirilen ve kendilerine bakacak kimseleri bulunmayan yaşlı bir karı koca için gösterdiği çabaya tanık oldum. Onların bir huzurevine yerleşebilmeleri için canıgönülden uğraşıyordu.
İşte böyle şeyler beni çok etkiliyor.
Seviyorum gönlü güzel insanları.
Burada bulunan herkesin bir hasta olduğunu unutmadan, birbirimize karşı anlayışlı ve sabırlı olmamız gerektiğini düşünüyorum. Hastalık insanın hayatını zaten yeterince zorlaştırıyor. Böyle zamanlarda bir gülümsemenin, anlayışlı bir
sözün ya da içtenlikle uzatılan yardım elinin kıymeti bambaşka oluyor.
Bugün hastanede 14. günüm.
Dışarıda kış güneşi var.
Belki çok ısıtmıyor ama insanın ruhuna iyi geliyor. Pencereden bakarken “Keşke kış hep böyle güneşli olsa” diyorsunuz.
Bazen hayatın güzelliklerini görmek için uzaklara gitmeye, büyük mutluluklar yaşamaya gerek yok. Bir insanın içten gülümsemesi, bir başkasına yardım etmek için gösterdiği çaba ya da pencereden içeri süzülen kış güneşi…
Hepsi ayrı bir güzellik.
Bakın etrafınıza, ne güzellikler var!
Ben bugün size iki güzellik anlattım. Biri Elif Hanım, diğeri kış güneşi.
Aydınlık günlerde görüşmek dileğiyle…

| # | Takım | O | G | B | M | AV | P |
|---|---|---|---|---|---|---|---|
| 1 | 11 | 9 | 1 | 1 | +12 | 28 | |
| 2 | 11 | 8 | 1 | 2 | +18 | 25 | |
| 3 | 11 | 7 | 2 | 2 | +13 | 23 | |
| 4 | 11 | 7 | 1 | 3 | +11 | 22 | |
| 5 | 11 | 5 | 5 | 1 | +6 | 20 | |
| 6 | 11 | 6 | 1 | 4 | +19 | 19 | |
| 7 | 11 | 6 | 1 | 4 | +4 | 19 | |
| 8 | 11 | 5 | 2 | 4 | +2 | 17 | |
| 9 | 11 | 5 | 1 | 5 | 0 | 16 | |
| 10 | 11 | 4 | 3 | 4 | +3 | 15 | |
| 11 | 11 | 4 | 2 | 5 | -3 | 14 | |
| 12 | 11 | 4 | 2 | 5 | -7 | 14 | |
| 13 | 11 | 3 | 3 | 5 | -9 | 12 | |
| 14 | 11 | 3 | 2 | 6 | -9 | 11 | |
| 15 | 11 | 2 | 2 | 7 | -8 | 8 | |
| 16 | 11 | 2 | 2 | 7 | -10 | 8 | |
| 17 | 11 | 2 | 1 | 8 | -15 | 7 | |
| 18 | 11 | 1 | 0 | 10 | -27 | 3 |
| İmsak | 06:17 |
| Güneş | 07:44 |
| Öğle | 12:54 |
| İkindi | 15:31 |
| Akşam | 17:53 |
| Yatsı | 19:15 |