Yol arkadaşınız mutluluğunuz olsun

Hafta sonu bir arkadaşımın düğün töreni için İstanbul'dayım.

Büyük kulüpte gerçekleşen bu müthiş seremonide en aklımda kalan sahne gelin ve damadın el ele nikah memuruna doğru yürüdükleri andı.

Gelinin yüzündeki mutluluk,  gözlerinin ışıltısı, dudaklarındaki o tatlı tebessüm beni yol arkadaşlarımıza götürdü.

Yaşam denilen süreçte ne çok el tutuyoruz birlikte yürüyebilmek için...

Kimimiz bir kumsalda batan güneşin altında o eli tutarken AŞK oluyoruz. Kimimiz bir hastane odasında MORAL...

Bazen mahşeri kalabalığın içinde sıkıca elimizi kavrayan el GÜVEN duygusunun fiziksel biçimi olarak tutuyor bizi.

Nefes nefese bir tepeye tırmanma gayretiyle uzatılan eli tutmak DESTEK duygumuzun adı oluyor.

Okulun ilk günü sıkıca sarmaladığımız  o minik eli tutmak "Seni çok seviyorum her an yanındayım ama artık kendi kanatlarınla uçmayı öğrenme zamanı demek, SABIR oluyor..

Heyecan ile beklediğiniz ameliyathane kapılarında tuttuğumuz el DESTEK oluyor.

Dans ederken elinize uzanan diğer el MUTLULUK oluyor..

En yakınlarınızı yitirdiğiniz, acının kemiklerinize kadar işlediği dakikalarda almaya çalıştığınız NEFES oluyor.

Uzattığınız eli tutansa yol arkadaşınız!

Hayatımızdaki en güzel duyguların diğer yolcusunu seçerken ne kadar özenliyiz diye düşünmeden edemiyor insan. Çünkü yolda kalanların çoğu tuttukları elden dolayı yol yorgunları.

Uzun bir yolculukta o eli hiç bırakmamak bir çok duyguyu taşımayı gerektiriyor.

İki gündür aklımda "Selvl boylum al yazmalım" filminde Asya'nın o efsane sözleri var.  "Sahi neydi sevgi"

Sevgi sahip çıkan eldi,

Sevgi fedakarlıktı,

Sevgi emekti.

Sevgi sadece kısacık bir zaman diliminde beraber olabilmek için saatlerce yapılan yolculuktu.. EMEK'ti

Sevgi haklı haksız bakmadan tartışmayı tatlıya bağlamak için kendi sınırlarından vazgeçmekti... FEDAKARLIK'tı.

İki günlük tartışmayı tatlıya bağlamak için  gelen Simyaci' nin kapının önünde birkaç saniye elimi tutup

"Tuttum elini

Sıcacıktı

Yüreği elimdeymiş gibi

Götür beni "diyen Asya' ya atıfta bulunmaıydı. SADAKAT'ti.

Nikah memurunun sorusuyla.  "Evetttttttttt" diyen gelinin coşkulu sesiyle kendime geldim..

Ne çok yolları var birlikte yürünecek, emek verilecek, destek olunacak, fedakarlık edilecek... Tüm bunlar yaşanırken de o sesteki coşkuyu, gözdeki pırıltıyı kalpteki sıcaklığı kaybettirmeyecek, GÜVEN duygumuzun diğer adı olacak...

Yeni hafta tuttuğu eli hiç bırakmayanlara çıkartsın yolumuzu ve hayat hep AŞK'la yapılan kumsal yürüyüşleri tadında geçsin.

Yol arkadaşınız mutlulugunuz olsun ♥️