İnsan Bazen Yanılmıyor

Yıllardır uzak durduğumuz insanlar vardır…

Ne büyük bir kavga yaşanmıştır aramızda ne de tarif edebileceğimiz somut bir sebep vardır.

Sadece içimiz bir türlü ısınmaz.

Sonra dönüp kendimize kızarız bazen…

“Acaba ön yargılı mı davranıyorum?” deriz.

“Belki de haksızlık ediyorum…”

Çünkü insan, iyi düşünmeye meyillidir.

Karşısındakini kendi kalbiyle tartar çoğu zaman.

Hayatın içinde bu insanlar bazen bir meslektaş olur, bazen aynı sofrayı paylaştığınız biri…

Bazen yıllarca selam verdiğiniz bir komşu, bazen de dost sandığınız bir yüz…

Bir de tam tersi vardır.

Hiç tanımadan kıymet verdiğimiz, gözümüzde büyüttüğümüz insanlar…

Onlara hak ettiklerinden fazla değer yükleriz.

Çünkü bazı insanları olduğu gibi değil, olmasını istediğimiz gibi görürüz.

Ama zaman…

İnsanları en çıplak hâliyle ortaya çıkarır.

Gün gelir, yıllarca büyüttüğünüz biri küçücük bir cümleyle gözünüzde yerle bir olur.

Bir bakışla, bir tavırla, bir vefasızlıkla…

Ve yine gün gelir, hiç önemsemediğiniz biri, gösterdiği duruşla büyür gözünüzde.

Kısa süre önce buna benzer bir olay yaşadım.

Çok uzun yıllardır tanıdığım ama hiçbir zaman gerçek anlamda dost olarak görmediğim bir insanı, bir sebeple hayatıma yaklaştırdım.

Sadece kendime değil, çevreme de…

Belki “İnsan değişir” dedim.

Belki ben yanılmışımdır diye düşündüm.

Ama insanın içinde yıllarca susmayan o his var ya…

Meğer boşuna konuşmuyormuş.

Bir gün geldi ve o kişi, tam da içimde hissettiğim yerden davrandı.

Yok saymaya çalıştı.

Değersiz hissettirmeye çalıştı.

İşte o an anladım…

İnsan bazen ön yargılı olmuyor.

Sadece kalbi, aklından önce görüyor bazı şeyleri.

Hayat bana şunu öğretti:

Herkese kapı açılır ama herkes içeri alınmaz.

Çünkü bazı insanlar hayatınıza misafir olur, bazıları ise huzurunuza zarar verir.

Ve insan en çok da, yıllarca susturduğu hissinin haklı çıkmasına üzülüyor.