O kapının önünde yine çocuktum…

Birkaç gün önce…

Hiç planlamadan, hiç düşünmeden…

Yolum beni yıllardır uğramadığım bir yere götürdü.

Bir anda kendimi, artık faaliyette olmayan anaokulumun ve ortaokulumun bahçe kapısında buldum.

Durup baktım.

Kapı oradaydı…

Ama içeri giren çocuklar yoktu.

Koşan ayaklar, bağırışlar, zil sesleri… Hiçbiri yoktu.

Sessizdi.

Hem de alışık olmadığım kadar.

Ama o sessizlik…

İçimde bir şeyleri uyandırdı.

Gözlerim kapının ötesine baktı,

kalbim ise yıllar öncesine…

Üç yaşındaki halim geldi aklıma.

Annemin elini sımsıkı tutan, gitmek istemeyen o küçük çocuk…

Ağlayan, direnen, anlamayan…

Sonra bir an…

Her şey değişti.

Koridorlar doldu birden.

Sesler geri geldi.

Kahkahalar, koşuşturmalar, öğretmenlerin sesi…

Sanki biri zamanın kapısını aralamıştı.

Ve ben…

Bir anda yine çocuktum.

Bahçede basket oynadığımı gördüm.

Topun yere vuruşunu duydum.

Koşarken nefes nefese kaldığımı hissettim.

Hiç gitmemişim gibi…

Hiç büyümemişim gibi…

O an anladım:

Bazı yerler, insanın içinden hiç çıkmıyor.

Hayat bizi ne kadar uzaklara savurursa savursun,

bazı kapılar hep yerinde duruyor.

Biz değişiyoruz…

Ama onlar, bizi en saf halimizle saklamaya devam ediyor.

Belki de bu yüzden…

Yıllar sonra bir kapının önünde durduğunda,

kalbin senden önce içeri giriyor.

Ve sana şunu hatırlatıyor:

Sen sadece büyüdün…

Ama içindeki o çocuk,

hâlâ orada bir yerde…

koşuyor, gülüyor, hayal kuruyor.

O gün o kapının önünde uzun süre durdum.

İçeri girmedim.

Çünkü anladım ki…

Ben zaten içindeydim.