Sözlerin Ardında Kalanlar

Bazı insanlar söz verdiğinde inanmak istersin.

Çünkü insan, en çok güvenmek istediğine inanır.

Biz kadınlar bunu sadece duymayız; hissederiz.

Bir cümlenin tonunu, bir bakışın kaçışını, bir “tamam”ın içindeki tereddüdü bile fark ederiz. Ama yine de bazen görmezden gelmeyi seçeriz. Belki de en büyük hata burada başlar…

Sonra hayat, o görmezden gelinen detayları tek tek önüne koyar.

Bir gün verilen söz, ertesi gün sanki hiç söylenmemiş gibi olur.

Ve en tuhafı, bunun çok doğal bir şeymiş gibi anlatılmasıdır.

Sadece özel hayatta değil, iş dünyasında da aynı döngü vardır aslında.

Toplantılarda verilen sözler, “yakında hallediyoruz”lar, “önceliğimiz bu” denilen projeler…

Kağıt üzerinde her şey nettir.

Cümleler düzgündür, niyetler güçlüdür, planlar hazırdır.

Ama sahaya indiğinde bazı sözler yerini bulmaz.

Bekleyen taraf ise hep aynıdır:

İşini yapan, sorumluluğunu alan, sabırla ilerleyen taraf.

Ve zamanla insan şunu öğrenir:

Söz her yerde sözdür ama herkes için aynı ağırlığı taşımaz.

Kimi için bir taahhüt…

Kimi için sadece o anı kurtaran bir cümle.

Asıl yorucu olan da budur:

Ne olduğunu bilmediğin değil, ne olacağını kestiremediğin insanlar.

Kadın olmanın en sessiz tarafı belki de budur:

Hem işte hem hayatta, hem kalpte hem akılda sürekli “dengeyi” kurmaya çalışmak.

Ama bir noktadan sonra insan değişir.

Artık söze değil, tutarlılığa bakarsın.

Cümlelere değil, eylemlere…

Çünkü iş dünyasında da hayatın içinde de tek gerçek aynıdır:

Seni ileri taşıyan şey sözler değil, davranışlardır.

Ve insan en sonunda şunu öğrenir:

Her güzel cümleye inanmak zorunda değildir.

Ama her tutarlı insana saygı duymak zorundadır.