Bir Gece Bir Dua Bir Umut

Miraç genelde Peygamber Efendimizin (sav) göğe yükselişi olarak anlatılır. Ama bugün biraz durup düşünmek gerekiyor: Aslında yükselen sadece bir insan mıydı, yoksa insanlığın umudu muydu?

Miraç, her şeyin üst üste geldiği bir dönemde yaşandı. Yalnızlığın, acının ve kayıpların en ağır olduğu zamanlarda… Belki de bu yüzden bize şunu hatırlatıyor: En karanlık anlar, bazen en büyük aydınlığın hemen öncesidir.

Çoğu zaman karanlığı bir son sanıyoruz. Çıkış yokmuş gibi geliyor, her şey bitmiş gibi…

Oysa karanlık her zaman yokluk değildir. Bazen sadece ışığın henüz görünmediği bir bekleme hâlidir.

İnsan zor zamanlarda ilk olarak umudunu kaybeder. İşte tam o noktada iki yol vardır: Ya vazgeçeriz ya da farkında bile olmadığımız bir kapının önünde durduğumuzu anlarız. O kapıyı göremeyişimizin sebebi karanlık değil, bizim bakışımızdır.

Miraç’ın asıl mesajı da burada saklı. Peygamber Efendimizin (sav) en çok incindiği, en yalnız hissettiği bir dönemin ardından gelen ilahi bir davet…

Bugün hepimiz hayatımızda küçük miraçlar arıyoruz aslında. Bir duanın kabulünde, bir yükün hafiflemesinde, bir kalbi kırmamaya çalışırken… Göğe çıkamasak da içimize doğru bir

yolculuk yapabiliriz. Çünkü miraç sadece yukarı çıkmak değil, insanın kendine yaklaşmasıdır.

Belki de Miraç Kandili bize şunu hatırlatıyor:

İnsan ne kadar düşerse düşsün, dua ile ayağa kalkabilir

Ne kadar yorulursa yorulsun, sabırla hafifleyebilir.

Bu gece sadece göğe değil, kalbimize de kapılar açalım.

Kırdıklarımızdan helallik dileyelim, kendimize cesaret, yarınlara da umut isteyelim.

Miraç Kandilimiz mübarek olsun!