Bir Gülüş Soldu

Dün bir haber düştü önüme, uzun uzun bakamadım. Fotoğrafları görünce insanın içi çekiliyor, boğazı düğümleniyor. Mevzu şu;

Üst kattaki çocuk gürültü yapmış, alt kattaki “komşu” (Canavar) elinde sopayla kapıya dayanmış. Sonuç?

Kafasında üç tane çatlak oluşan, gözü kan içinde kalan bir masum yavru.

Yahu biz ne ara bu kadar kalpsiz bu kadar vahşi olduk?

Hepimiz apartmanlarda yaşıyoruz.

Alt katımız var üst katımız var.

Evet bazen birileri koşturur.

Bazen bir tencere düşer.

Bazen bir çocuk ağlar.

Ama adı üstünde çocuk bu!

Kanı kaynar, yerinde duramaz, dünyayı bir oyun parkı sanır.

Hiç mi çocuk olmadınız?

Hiç mi sokağa fırlayıp dizinizi kanatmadınız.

Eskiden komşu dediğin çocuklar sokakta oynarken her birine bir dilim salçalı ekmek uzatan insandı.

Şimdi ise kapıya sopayla, nefretle, öfkeyle dayanan bir yabancıya dönüştü.

Öfkesini bir çocuğa kusacak kadar alçalan bir adamın gürültüden şikayet etmeye hakkı yoktur.

Çünkü dünyadaki hiçbir gürültü, bir çocuğun korku dolu çığlığından daha rahatsız edici olamaz.

O çocuğun moraran gözü geçer, kafasındaki çatlaklar iyileşir elbet. Ama o yavrucak artık evinde yürürken korkuyla bekleyecek, parmak uçlarında gezecek.

Bir çocuğun çocukluğunu elinden aldılar, farkında mısınız?

Biraz sakinleşin beyler, hanımlar…

Biraz hoşgörü, biraz çocuktur yapar diyebilme feraseti.

Yoksa bu beton yığınlarının içinde birbirimizi yiye yiye tükeneceğiz.

Hukuk gereğini yapar mı bilemem ama biz toplum olarak bu nefretle dur demezsek, o sopalar bir gün hepimizin kapısını çalar.