İYİ İNSAN

“Ben çok iyiyimdir. Ben kimseye laf söylemem. Ben sakinimdir. Ben kimseye karışmam. Ben, ben, ben…”

Etrafınızda bu cümleleri kuran insanlara mutlaka rastlamışsınızdır. Onlar dünyanın en mükemmel insanlarıdır (!)

Hata yapmayan, çoğu zaman hatayı karşı tarafa yükleyen, sizi kötü göstermekte üstüne olmayan…

Peki “iyi insan” gerçekten kimdir?

Sessiz kalan mı? Her durumda alttan alan mı? Fedakârlığı görev gibi yapan mı? Empati kurup hep “önce sen” diyen mi?

Bana kalırsa bu da eksik bir tanım. Çünkü bu, başkalarının konforu için kendi benliğini hiçe sayan, kendi ihtiyaçlarını görmezden gelen bir insan modelidir.

Ne yazık ki toplum olarak “iyi insan”ı; kırmayan, susan, idare eden, hep anlayış gösteren kişi olarak tanımlıyoruz.

Ama fark etmiyoruz ki bu, yavaş yavaş kendi yüklerimizin yanına başkalarının yüklerini de sırtımıza almamıza yol açıyor.

Gün geliyor, iyiliklerin biriktiği yerden sessizce tükeniyoruz.

Ve bir gün… Patlıyoruz.

O ana kadar yaptığımız tüm iyilikler unutuluyor.

Tek bir karşı duruşumuzla “kötü insan” damgası yiyoruz.

Oysa mesele kötü olmak değil; yıllarca yok sayılan, sömürülen sabrın taşmasıdır.

İşte tam burada karşımıza çıkıyor o acı gerçek: Nankörlük, iyiliğin ihanete uğramış halidir.