Bir Tokmak Sesi Bin Hatıra

Mutfaktaki sessizliği bozan o ilk ritimle duraksadım. Ramazan’ın son sahur gecesindeyim.

Pencerenin ardında yankılanan davul sesi, sanki sadece sokağı

değil, zamanın perdesini de araladı.

Bir anda kendimi o mutfaktan çıkmış, tam 15 yıl öncesinin merdiven boşluğunda, kalbim küt küt atarken buldum.

Hatırlar mısınız? Eskiden sahur sadece uykunun bölündüğü bir öğün değil, gecenin içine gizlenmiş sihirli bir serüvendi. Annem mutfakta çay suyunun buharıyla, sahur hazırlığının telaşı içindeyken; ben, babamın koluna yapışmış, sokağa çıkmak için sabırsızlanan o küçük çocuktum.

Sokağa adım attığımızda serin gece havası yüzümüze çarpardı. Babamın elinde bir bardak çay olurdu; davulcu amcaya biraz dinlenmesi için verirdi.

İşte o an benim için dünyanın en büyük sahnesi kurulurdu: O devasa davulu yakından incelemek, hatta bir iki tokmak vurmak!

Çıkan o tok sesin avuçlarımda yarattığı titreşimi dün gibi hatırlıyorum.

Bir çocuk için lunaparktaki en hızlı trenden daha

heyecan verici, daha gerçek bir eğlenceydi bu.

Şimdi ise kendi evimde, kendi mutfağımda sahur hazırlığındayım.

Her şey yerli yerinde ama o saf heyecan bir anlık bir hayal gibi gözlerimin önünden akıp geçti.

Buruk bir gülümseme düştü yüzüme…

İster istemez düşünüyor insan: Şimdiki çocuklar, dijital ekranların ışıltısında o sokağın büyüsünü, bir davul tokmağının ağırlığını, gecenin sessizliğini bozan bir selamın sıcaklığını ne kadar hissedebiliyor?

Gecenin bir yarısı babasının elini tutup sokağa fırlamanın, bir geleneğe dokunmanın o benzersiz hazzını kaç çocuk biliyor?

Belki devir değişti, eğlenceler dijitalleşti, sahur sofraları daha pratik hale geldi.

Ama o çocukluk heyecanının yerini hiçbir akıllı ekranın dolduramayacağını bugün o davul sesini duyduğumda bir kez daha anladım.

O tokmak sadece davula değil, ruhumuzun en masum köşesine vuruyormuş meğer.

Gelecek Ramazanlarda, çocukların sadece uykudan değil, güzel anılardan da payını aldığı sofralarda buluşmak dileğiyle…

Herkese Mutlu Bayramlar.