Bayrak İnmez, Ezan Dinmez…

Çanakkale yalnızca bir savaş değildir.

Bir milletin yokluk içinde verdiği varoluş mücadelesidir.

Soğukta, sıcakta, açlıkta, susuzlukta…

İmkânsızlıkların içinde yazılmış bir destandır.

18 Mart benim için sadece bir tarih değil; yüreğimizin en derininde hissedilen bir gerçektir.

Henüz ellerinin kınası kurumamış gençler…

Yeni yuva kurmuş, sevdiklerini geride bırakmış yiğitler…

Annesine, eşine, hatta daha doğmamış evladına veda edemeden yola çıkan Mehmetçikler…

Hepsinin hikâyesi ayrıydı belki ama kaderleri ortaktı: Vatan.

Bir ellerinde kazma, bir ellerinde kürek…

Aç, susuz ama dimdik ayakta…

Bir annenin özlemle yolunu gözlediği evladı,

Bir eşin hasretle beklediği o yiğitler…

Göğüslerini siper ederek yalnızca cepheyi değil, bir milletin kaderini savundular.

Bu satırları yazarken içim ürperiyor.

Sanki o soğuğu hissediyorum, o çaresizliğin içindeki umudu görüyorum.

Gözlerim doluyor…

Kim bilir kaç yiğit, en ağır şartlarda bile geri adım atmadan düşmana meydan okudu.

Onlar canını, kolunu, bacağını… hayallerini bu vatan uğruna bıraktı.

Biz ise bugün onların emanetinde yaşıyoruz.

Bayrağın gölgesinde, ezanın sesinde…

Onların fedakârlığını her gün yeniden hissediyoruz.

Çanakkale sadece bir savaş değildir.

Bir insanlık dersidir.

Kürt’üyle, Türk’üyle, Laz’ıyla, Çerkez’iyle tek yürek olmuş bir milletin gerçeğidir.

“Bayrak inmez, ezan dinmez” sözünün yaşanmış halidir.

Bazen düşünüyorum…

Biz o günün şartlarında olsaydık, aynı cesareti gösterebilir miydik?

Aç, yorgun ama umudunu dişlerinin arasına sıkarak yürüyebilir miydik?

İşte bu yüzden Çanakkale bir tarih değil, bir ruhtur.

Bugün bu topraklarda nefes alabiliyorsak, bu vatanın her karışında onların izi olduğu içindir.

Onlar umutlarını ve hayallerini bu toprağa emanet etti.

Ve “Çanakkale Geçilmez” sözü;

bir inancın, bir direnişin ve bir milletin asla boyun eğmeyeceğinin ilanıdır.

Sizi unutmadık…

Unutmayacağız.